SPREUK

De heenweg naar geluk
is langer
dan de terugweg naar verdriet.

DROOMDOOS

Ik ben de meest gelukkig vrouw van de wereld.
Ik heb namelijk een droomdoos gekregen van de Sint.
Een zwarte, met gouden wolken en een zilveren deksel.
In die wolken staan spreuken zoals 'een doel is een droom met een deadline'.
Ik mocht door een opening in de doos gluren en echt, dat was verrukkelijk: er knipperden lichtjes, wit en rood, de wanden waren behangen met de zee, Terschelling en Terschelling, een rode cabrio reed driftig rondjes, ik stond er zelf te tennissen met een heuse droomservice, er lagen schelpjes met gaatjes in wit zand, er was een medaille voor mijn bestseller, er was een adonis met spieren en er was een prins die welsiwaar snurkte, maar toch echt mijn prins wel was.
Ik kom sinds 5 december nauwelijks meer overeind.
Ik lig namelijk voortdurend in katzwijm voor mijn doos!

NU EVEN NIET

GEEN TIJD!
Sint Nikolaas, weet je wel...

pakjes
gedichten
pepernoten
haastklusjes
snelsnelsnel
nog even dit
nog even dat...

NACHTELIJK GEZWETS

Stond ik vanmorgen onder de douche, dacht ik: volgens mij was ik aan het praten vannacht.
Ik vroeg dat voor de zekerheid even na aan vriendlief.
'Klopt,' murmelde hij, terwijl hij zich aan het scheren was.
'Waarover dan ?' vroeg ik nieuwsgierig.
'Over gehaktballen. Of je er iemand mee zou kunnen doodgooien.'
'En wat zei jij toen?'
'Dat dat wel kon. Ik geef je altijd gelijk als je droomt.'
'Fijn,' zei ik. 'Was ik daarna klaar met praten?'
'Nee,' zei vriendlief.
'Wat zei ik dan nog meer?'
'Dat het onmogelijk was om iemand te vermoorden met gehaktballen. Dat het alleen maar met mosterd kon.'

KWETSBAAR

Vanmorgen was het glad op straat, dus dochterlief viel van de fiets af.
Boem, op straat. Zere heup en enorm geschrokken. Ik vind dat zielig. Ze ging zo vrolijk weg, lachend, bijna zingend, en kwam een paar minuten later zo verdrietig thuis.
Ik deed zalf op de pijnlijke plek, heb haar geknuffeld en toen is ze voor de tweede keer op weg gegaan. En ik dacht bij mezelf: doe voorzichtig, lieverd. En ik rilde. Niet van de kou, maar van kwetsbaarheid.
Daar heb ik onmiddellijk een tosti tegenaan gegooid.
Want tegen zoveel kwetsbaarheid kan ik eigenlijk niet.
En daarna ben ik gaan tennissen en sloeg ik alles van me af.
Meteen drie-nul gewonnen.
Volgende keer vraag ik dochterlief of ze wéér voor me kan vallen...

ZO LANG...

Uitleggen...
Ik en rustig iets uitleggen...
Dat kan ik best.
De eerste keer kan ik dat best.
De tweede keer ook nog wel.
De derde keer ook nog, kom op, ik ben de kwaadste niet.
De vierde keer beginnen er zich toch haarscheurtjes te vertonen in mijn doorgaans ondoorgrondelijke gelaat, de vijfde keer sta ik eigenlijk op springen, maar weet ik me fantastisch te beheersen en de zesde keer uit ik mezelf in een prachtig ingehouden snik, maar zou ik mezelf liever, eerlijk is eerlijk, krijsend ter aarde storten.
De zevende keer begin ik een beetje boos te worden, de achtste keer begin ik ernstig aan mezelf te twijfelen en de negende en de tiende keer doe ik dat nog steeds.
En dan krijg ik de elfde keer.
En ik ben zo benieuwd wat ik dán ga doen.
Want zo lang heb ik het nog nooit volgehouden...

AAAAARGH

Afijn.
Ik dus achter de computer om een nieuw berichtje te schrijven.
Blijkt het helemaal niet te lukken!
Dat komt omdat ik een gevoelige doos/vrouw ben en sommige dingetjes niet of slecht van me af kan zetten. Slaat meteen op mijn schrijverij, verdorie!
En nu wou ik even dat ik een man was, met een baard, een penis en een porsche.
En dan zou ik een eindje gaan rijden, hard en irritant. Daarna zou ik ergens gaan staan zeiken tegen een boom en lekker mijn handen niet wassen.
En dan zou ik een pilsje gaan drinken in een willekeurige kroeg en de hele bliksemse bende alweer vergeten zijn. Want dat kunnen mannen. Mannen kunnen alles. Strontjaloers ben ik af en toe op ze.