BUSJE

Er staat al weken een oranje VW-busje met bloemetjesgordijntjes op de oprit. Zo'n oud busje, met een stompe neus, misschien ken je ze wel. Dat dinkie moet naar de Pyreneeën, 1400 kilometer verderop. Het vehikel gaat niet harder dan 100 of zo, met wind mee misschien 110, maar dan heb je het wel zo'n beetje gehad.
Vriendlief heeft er afgelopen zaterdag even in gereden. Het duurde een kwartier voordat ie 'm in zijn achteruit kreeg en van de oprit af wist te manoeuvreren. Ik keek ernaar en dacht: mien gut, we krijgen dat oranje geval nooit die Pyreneeën in. Want wij gaan dat busje brengen namelijk. Wij, dat zijn vriendlief en ik, en misschien de wegenwacht, maar daar gaan we niet van uit natuurlijk.
Het project mag een beste week gaan duren, want tot zolang hebben we mijn lieve paps en mams gereserveerd.
Donderdag gaan we weg, dan schuiven we die gordijntjes open en springen we in die bus. Dan hobbelen we eerst naar Rotterdam, want daar moeten we een hele grote oven ophalen waar 12 pizza's tegelijk in kunnen. Om dat in die bus te krijgen, moet eerst de achterbank eruit worden geschroefd. Waar we díe dan weer moeten laten, weet ik nog niet.
Het wordt een beetje een malle expeditie geloof ik. In ieder geval wil ik onderweg wijn drinken op het Place du Tetre in Parijs en plassen in de bermen van Bordeaux.
That's all.
En als we dan eindelijk op de plaats van bestemming zijn, hoop ik dat het zulk lekker weer is dat we een duik kunnen nemen in het zwembad, of beter nog, in de golven van Biaritz.
Waar we naar toe gaan?
Naar onze lievelingscamping!
Klik hier om het allemaal te bekijken.

WAAR IK ZO AL MEE BEZIG BEN...

Graniet is een toneelstuk, geschreven door Alex van Warmerdam, en o, o, o, wat kan die man schrijven, en o, o, o, wat is dat gisteravond mooi opgevoerd door theatergroep Grondverf uit Harderwijk.
Vijf mannen op een podium die laten zien dat ze al jaren bezig zijn een stuk graniet te verplaatsen. Ze vullen de tijd met werken, met praten, met patronen, met het zoeken naar vrienden, vergaderen en zwemmen, met pesten, met slaan, met keiharde represailles en pijnlijke ontgoochelingen. Aan het eind van het stuk vragen ze zich als bij toverslag af waar ze in godsnaam mee bezig zijn. En geen van allen weten ze het.
Dat gevoel ken ik, bedacht ik toen ik na de voorstelling en kroegbezoek naar huis waggelde.
Ik ken dat, omdat ik óók jarenlang dingen doe. Ik eet, drink, speel, vrij, praat, lach, huil, schrijf, slaap en droom, en hóp, ineens is daar dan een moment waarop ik me afvraag waar ik in vredesnaam mee bezig ben. Ik vul de tijd tot ie vol zit, met zinnige en onzinnige dingen, ik dompel me in de dagen en soms weet ik niet eens waarom.
Soms vul ik onoplettend en raakt het overvol.
Ikzelf, het vat, de dagen, de tijd.

Alex van Warmerdam en Grondverf.
Ze bezorgden me een onrustige nacht...

KIEZEN VOOR IETS WAT JE NIET WIL

Ik heb een dilemma.
Ik heb destijds tegen de eenwording van Europa gestemd, maar dat heeft allemaal geen reet geholpen, want dat hele Europa heeft zich niets van me aan getrokken en heeft de bliksemse bende zo georganiseerd dat ik vandaag kan gaan stemmen voor de Europese verkiezingen. En aangezien ik altijd loop te verkondigen dat je blij moet zijn dat je een keuze hebt en dus welhaast verplicht bent te gaan stemmen, ben ik in dat rottige dilemma terecht gekomen. Ik moet vandaag dus gaan kiezen voor iets wat ik eigenlijk niet wil.
Da's toch van de zotte!
Prik mij maar lek, jongens, ik kan niet tegen dilemma's. Ik raak er helemaal geshuffeld van.

EEN ZETJE VOOR EEN FOTOBLOG

Dit blog verdient het om een zetje te krijgen, vind ik.

Klik hier

IK MIS BRIL!!

Ach jee.
Ik heb last van het lezen van teveel blogs, waardoor ik niet meer weet wat ik nog toe te voegen heb. Het ene blog is nog hilarischer dan het andere, er is er één waar ik altijd van moet zuchten, er is er één die mijn agressie opwekt, -en nee, ik ga niet zeggen welk blog dat is- er is er één die echt heel zielig is, er is er één die sterk is, er is er één die grappig is, er is er één die voortdurend parodieert, er zijn ondeugende, stoute, lieve, realistische, relativerende, filosofische blogs, kortom, er is van alles te zien in blogland.
Na het lezen van al die blogs heb ik vaak geen zin meer om te schrijven.
Alles is dan al gezegd, iedereen zit zo'n beetje met hetzelfde: de aardbeien groeien gestaag en worden opgegeten door mens en dier (vogels of wurmen), pinkpop is geweest, treinen zijn gemist, sokken raken kwijt (zelfs Sylvia Witteman schreef er over in de volkskrantbijlage van afgelopen weekend), kinderen zijn lastig, lief of leuk, er zijn boeken gelezen en films gekeken, en ga zo maar door.

Het is teveel.
Het is overdonderend.

Ik ga maar eens op zoek.
Op zoek naar authenticiteit,
niet reproduceren maar creëren.
Want dat vind ik belangrijk.

En me bezighouden met de vraag wat ik eigenlijk toe te voegen heb.
En óf ik eigenlijk wel iets toe te voegen moet willen hebben.


Ik mis Bril, jongens, gosj, wat mis ik Bril.
Díe had tenminste iets toe te voegen.
Die had altijd iets unieks te melden, ook al was het universeel.
Die had een eigen stem.
Die deed geen trucje, geen toontje, geen smuk.
Die was zichzelf.

Dat wil ik ook.
Ik wil mezelf zijn, zelfs schrijvend.
En dan het liefst niet lijken op iets of iemand.

MET BEIDE BEENTJES OP DE GROND

Ai!
Ik schreef het gisteren al, dat geluk breekbaar was en zo.
Welnu, het is alweer voorbij, hoor, dat zweverige, zuchterige, zonnige en gelukzalige halleluja-gevoel.
Vanochtend stond ik weer met beide bruine beentjes op de grond door Zoontje van tien. Hij spelde me namelijk een verhaal op de mouw dat van geen kanten klopte, dus ging ik naar de juf om de werkelijke versie te horen. Háár versie verschilde nogal van die van Zoontje. Laat ik volstaan met te zeggen dat meneer geen glansrol speelt in het verhaal, maar meer de boevenhoofdrol heeft, helaas. De etterbak!
Die is de pineut vanmiddag, wat ik je brom.
Dat wordt Boeten met een grote B.
Het gaat niet echt gezellig worden zal ik maar zeggen...

DANKJEWEL

Men, wat kan een mens gelukkig zijn!
En mén, wat is het breekbaar.
Juist het besef dat het breekbaar is, maakt het geluk nog groter.
Nú is het goed, nú zijn we gezond, nú zijn we bij elkaar.
Er is zon, er zijn vrije dagen, er is water, een grote tafel en flessen zát met sap en rosé. Er zijn een mams en een paps, weliswaar ver weg maar met een eenvoudige telefoonverbinding lief dichtbij, er is een zeilboot, lieve vrienden, zussen en broertjes, er is van alles echt heel veel.
Het kan ook anders, maar nu even niet. Nu is nu en nú is het goed.
Om mijn handjes voor dicht te knijpen!
En dankjewel te zeggen.
Heel veel dankjewel voor alles wat me toevalt.
Dank je, dankjewel!