IK ZITTER NIET OP TWITTER

Ik twitter niet.
Expres niet.
Ik vind het namelijk maar een mal gedoe.
Waarom zou ik bijvoorbeeld op internet zetten dat ik er vandaag over dacht worteltjestaart te maken, maar dat ik uiteindelijk toch aubergines in mijn boodschappentas heb gepropt omdat die zo heerlijk in de aanbieding waren. Of dat ik vanmorgen een beetje misselijk ben opgestaan omdat ik de dag ervoor ietsiepietsie teveel had ingenomen tijdens de naborrel van het werk, maar dat ik dat er best voor over had omdat het zóóóó gezellie was. Of dat ik tegen de dag opzie omdat ik rijexamen moet doen. Of van plan ben een patatje pinda te gaan eten. Of dat ik 20 kilo kwijt ben. Of mijn haar, of m'n portemonnee, of dat ik vanmiddag Sinterklaas heb gezien en dat zijn haar zo warrig zat.
Ik denk trouwens dat ik me in de derde zin niet goed heb uitgedrukt. Ik vind twitteren geen mal gedoe.
Ik vind twitteren belachelijk.
Ik vind twitteren wel iets hysterisch hebben, eigenlijk.
Ik doe zelf meestal gewoon een belletje naar mensen als ik ze iets te vertellen of te vragen heb. En dat vind ik dan wel weer genoeg.
Maar ja, ik ben volgens mij één van de weinigen in het land die dit vind.
En dat vind ik helemaal niet erg.
Dát zou ik wel op twitter willen zetten, dat ik niet op twitter zitter en dat ik het van ze lang zal ze leven niet zal doen ook!

PS
23 uur 10. Ingewikkelde dag gehad. Blogje geschreven, bakje chips gegeten. Ga nu slapen. Welterusten Nederland.

FOTOOTJES VAN DE KNUFS

Alleen de uil en de vriend missen nog...

GEZELLIGE BENDE

Gisteren was het opeens een drukte van belang bij ons aan de grote tafel. Er moesten knuffels worden gemaakt, dus lagen er lapjes, klosjes garen, scharen, naaimachines, patroonpapier, emmenems, zuurtjes en kroketten dwars door elkaar heen.
Een pot thee erbij, glaasje water, glaasje sap, kussens in de rug, en hoppa, daar werd een barbamamma met handtas gemaakt. Ook zag een duil, pardon, nee, een uif, nee, een uil, excuus, het levenslicht.
Een vriend van me kwam binnen en overzag het tafereel.
'Wil jij ook een popje naaien?' vroeg ik.
'Jawel,' zei hij, 'één van 22 jaar met blond haar en blauwe ogen graag.'
We hebben vriend in de tuin geparkeerd, met krant, alwaar hij het toch nog tot een uur of vijf uithield. Toen vond ie het welletjes.
Wij niet!
Later op de avond kwam er zomaar nog een popje met zwiebelbenen bij, onder de bezielende leiding van een lang niet geziene oudbuurman. Het werd een bende, natuurlijk, maar o, wat was het enig!

NOGAL VAN DE WAP

En dan is daar opeens de dag dat je oudste de deur uitgaat. Even niet goed opgelet en hops, de deur gaat dicht, een zwaai, een kus, een roep, daar gaat ie op zijn nieuwe oude studentenfiets. Ik lachte nog, deed stoer en zei zoiets als 'pas goed op jezelf lieverd en doe geen domme dingen.'
En toen werd het nacht en schrok ik wakker. Een uur, twee uur, drie uur, half vier. Naar de wc, plassen, nog maar een keertje tanden poetsen dan, lezen, een sudoku, draaien, zuchten en godver, mag ik dan nu eindelijk eens een keer in slaap vallen, ja?
Vanmorgen, in de stoel bij de assistente van de tandarts, begon ik opeens te huilen. Dikke grote waterlanders dropen uit mijn ogen, dagenlang opgespaard, dus zout en veel te veel. Geen zin in pijn en bloed en bang voor die rotboor, zoiets maakte ik er van. En toen vertelde ik van de zoon die op kamers was en dat het zo kaal en leeg voelde en zo belachelijk gemeen zeer deed.
Ze snapte het wel, de schat, en maakte een andere afspraak. Bij een mondhygiëniste, want de zooi gaat maar niet over. Nee, de zooi gaat maar niet over, dacht ik, de zooi gaat nooit meer over, want hierna moet het nog drie keer. Drie keer, nog drie keer het allerliefste dat bij me is uitzwaaien en gedag zeggen en vertellen dat het uit moet kijken voor de grote boze mensenwereld met huisjesmelkers, boeven, wespen en de mexicaanse griep -hand voor je mond als je niest, kucht of proest en was daarna je handen- en kijk je een beetje uit met jongens en met meisjes en zo.

Loslaten is niet mijn sterkste kant. Absoluut niet mijn sterkste kant. Pas sms-te een vriend dat ie nog een beetje van de wap was. Ik wist niet wat wap was, maar vandaag vind ik het een goed woord om aan te geven hoe het met me is. Het voelt niet best, die wap. Het doet gemeen zeer en ik hoop dat het heel snel weer voorbij is. Tot die tijd doe ik maar een beetje lief voor mezelf.

STEMMEN

Dochterlief en ik hebben stemmen nodig om een digitale camera te winnen. Als je ons wilt helpen, klik dan hier , scroll naar prijsvraag en stem op onze foto. Het is de foto met de titel Hendriks op Corsica.
Klotesysteem natuurlijk, maar goed, het lijkt ons echt geweldig om die camera te winnen!

DAGDAG

Eerst moet ik 1300 kilometer met de auto, dan een nachtje met de boot en dan weer een stukje met de auto. Daarna moet ik helpen een tent op te zetten en vervolgens zeggen ze dat ik moet genieten van het zand, de zee en de zon. Ze zeggen ook dat ik mijn schouders op moet halen over voorbijflitsende hagedisjes, dunne slaapmatjes, in de weg zittende scheerlijnen en vreemde mensen.
En last but not least: ze durven óók nog te beweren dat ik het vanzelf leuk ga vinden.
En het hele feest moet ruim tweeënhalve week gaan duren...

RACEN MET ROODKAPJE

Nou, en dan ben ik blij jullie mede te kunnen delen dat deel twee van Zootje ongeregeld vanaf vandaag in de boekhandel te verkrijgen is.
Mochten jullie het willen bekijken en het dan óók nog willen kopen, dan heb je misschien wel iets aan de volgende informatie:

Het boek heet RACEN MET ROODKAPJE, het gaat je 14,95 euro kosten en hier kun je lezen waar het over gaat.