kort en toch veelzeggend

Ontroerend filmpje van 8 minuten.
Father and daughter van Michael Dudok de Wit.
Paul Verhoeven liet 'm zien toen hij afgelopen zondagavond te gast was bij zomergasten van de vpro.
klik HIER

even geduld aub

Er moet een kinderboek af voor 1 september en ik ben er pas vandaag mee begonnen.
Dat wordt 2 weken keihard werken dus, en alle leuke dingen aan mijn neus voorbij laten gaan. Geen afspraken maken, streng zijn voor mezelf en ieder ander. Niet echt gezellig, maar het moet. Dat komt, ik heb gewoon geen reet gedaan deze zomer, qua schrijven bedoel ik. Of althans, ik heb wel wat geschreven, maar alleen aan mijn vrije werk en dus niet aan de opdracht.
Dat u even weet dat ik niet zo bloggerig ben aankomende tijd.

e-book ja of nee

Ik loop nog niet bepaald over van enthousiasme voor het zogenaamde e-book. Ik weet er misschien ook te weinig van af om me er een weloverwogen mening over te kunnen vormen, maar vooralsnog ben ik voornemens gewoon te blijven houden van een boek.
Ik vind het heerlijk om in een boek te bladeren, de bladzijden om te slaan, de cover te bekijken, het te wegen, te kijken naar de hoeveelheid bladzijden die ik gelezen heb of naar alles wat er nog te lezen valt. Ik hou van de tekeningen die er in staan, wrijf er soms met mijn vingers overheen, als liefkoosde ik de plaatjes.
Ik zie het helemaal niet zitten om die belevenis te vervangen voor het kijken naar een scherm. En ja, ik weet dat zo'n iPad interactief is, dat je er hele leuke dingen mee kunt doen, dat de mogelijkheden ongekend zullen zijn, maar iets in mij schreeuwt om gewoon gedrukte letters in een gewoon papieren boek.

Bagger schrijven moet

Gisteravond was ik een beetje gefrustreerd. Ik had de hele dag gewerkt aan een kort verhaal en kwam er pas bij maanlicht achter dat wat ik had geschreven eigenlijk niet ter zake doende was. Ik bleek op het verkeerde moment het verhaal te zijn ingestapt, maar goed, dat wist ik van tevoren natuurlijk niet.
Het is altijd maar weer afwachten wat het verhaal wil, wat het beste is om het te doen glanzen. Het is een grote puzzel en lang niet altijd even makkelijk, dat wil ik toch een keer gezegd hebben. Dat u niet denkt dat het een schrijverd aan komt waaien. Werken is het, analyseren, proberen, wikken, wegen en lef hebben. De ene keer kan ik er beter tegen dan de andere.
Gisteravond kon ik er dus niet tegen. 'Waarom moet ik eerst altijd zoveel bagger schrijven voordat ik de essentie heb,' schreeuwde ik de kale kamer in. Niemand die het hoorde, dus niemand die het me uit kon leggen.
Ik smeet de deur achter me dicht, fietste naar huis, stootte en passant mijn lievelingsteen aan een rondslingerend waveboard dat ik in het donker niet had gezien, knalde per ongeluk met mijn hoofd tegen de deur en donderde de kamer in. Daar zaten de Kale Man, de Zoon en de Ex aan tafel, aan de thee.
'Thee?' vroeg ik verbaasd, 'nu nog aan de thee? Ik wil rosé.'
Dus schonk ik een glas rosé in en iedereen deed mee en de Dochter kwam nog even naar beneden en toen was het zomaar gezellig en later, toen ik nog alleen over was met de Kale Man en ik hem vertelde over al mijn bagger, was het opeens helemaal niet meer zo erg allemaal. Weet je, het hoort er gewoon bij, dacht ik toen ik zo zat te ratelen, bagger hoort er bij. Zonder baggeren bereik ik geen diepgang. Ja, dát is waarom ik zoveel bagger schrijf: vanwege de diepgang.
En daarom blijft het natuurlijk altijd stil in die kale kamer en geeft niemand me antwoord. Omdat ik zelf de antwoorden wel weet.

nog niet

Het licht is aan het veranderen.
Niet dat ik dat wil, want de zomer is nog aan de gang, maar toch zie ik het.
Weemoed overvalt me, ik voel het ergens in mijn binnenste. Misschien mijn hart, mijn longen, mijn ogen, misschien mijn buik, ik weet niet precies waar ik het voel, maar wat ik wél weet is dat het me verdrietig maakt.
Ik was nog niet klaar met genieten, met de lange avonden, met het licht, de zomer, ik wil nog lang niet terug naar binnen waar het donker wordt en stil.

In therapie

Tv-tip: maandag t/m vrijdag op ned. 2 om 22.40 uur: in therapie.
Top-acteurs, goed geschreven tekst, simpele cameravoering, interessante materie.
Is ook te zien op uitzending gemist.
Ik smul er van!

Paris

En toen bedachten we dat het leuk zou zijn om nog even een paar dagen naar Parijs te gaan.
Dus.
Boekte de Kale Man een hotel voor ons, vroegen we de liefste baby van Harderwijk om alsjeblieft please please please met ons mee te gaan, en vooruit, vroegen we zijn ouders ook maar mee omdat die tenslotte precies weten hoe die baby werkt en zo, en waren we op vrijdagochtend zomaar om een uur of 11, 12 in Parijs.
Ik zeg 11, 12 uur, dat u dat maar even goed in de oortjes knoopt.
En waar waren wij precies om 11 circa 12 uur op die vrijdagochtend?
Wel, wij waren in een hotel in de buurt van de Sacre Coeur, u weet wel, die grote bolle witte kerk op die heuvel in die schilderswijk.
Het was niet echt een hotel om over naar huis te schrijven, en ook niet om op je blog te zetten eigenlijk, maar daar ging het ook allemaal niet om, want mén, we waren in Parijs.
Ik zeg Parijs.
Een hele grote, drukke stad met heel veel bezienswaardigheden en dingetjes te doen enzo, zo'n stad waar je een beetje hyper van wordt en waar je al die dingetjes die te doen zijn, ook echt wil doen, zeg maar.
En al die dingetjes die te doen waren, hebben we dus ook gedaan.
Ik bedoel, echt gedaan dan ook!
Inclusief de allerliefste baby met zijn ouders, gelukkig, heureusement, hiep, hiep hoera.
Dat wil zeggen dat we dus op die ene vrijdag na 11 circa 12 uur die Sacre Coeur hebben gezocht, pardon, bezocht bedoel ik (twee rosé), daarna op het Place du Tertre zijn geweest met al die schilders en silhouettenknipperds die je het geld zo graag uit je beurs kijken, de metro hebben genomen met buggy en baby, de Eiffeltoren van onderaf hebben bewonderd, daar in de buurt veel te dure colaatjes en roseetjes hebben gedronken, een rondvaart hebben gemaakt over de Seine en tenslotte om een uur of 11, 12 's nachts met 7 personen ongegeneerd een viertal pizza's hebben weggevreten op onze veel te kleine tweepersoonskamer.
Ze waren lékker, jonge, die pizza's, en als ik zeg, lékker jonge, dan bedoel ik ook echt lékker jonge!
Dat jullie dat maar even weten!
Dus.
Toen kwam de tweede dag.
Op ons lijstje stond de Notre Dame en verder eigenlijk niks. Ja, wat verder Ter Tafel Kwam, bijvoorbeeld nóg een keer de Eiffeltoren, maar dan bij nacht, of iets geheel anders dan dat.
Het werd, lieve lezers, de Notre Dame, alwaar ik op een heel ongemakkelijk stoeltje in zogenaamd serene rust een uurtje heb bijgedommeld omdat de rest van de equippe elders was, dwz. wachtend in een rij, drinkend op een terras, voedend van melk, etc).
Daarna deelden we ons op: twee fanatiekelingen gingen fietsend Quartier Latin in, en de rest werd alleen gelaten met de Allerliefste Baby van Harderwijk en zijn moeder, (hiep, hiep,hoera, want baby's zijn zo leuk, vooral als ze van een ander zijn) op het plein van Centre Pompidou. Ze keken er naar straatartiesten, kochten rosé en cola in blik, en genoten van dat wat er was: de zon, het plein, het publiek, het opgaan in de stad en elkaar.
Zo ging dag 2 zomaar voorbij en brak dag 3 stiekem aan.
De dag van het afscheid.
Nog één keer met de metro, toe, vooruit, het Louvre, de Tuileries, de Champs Elysées, de Arc de Triomph, de aller allerlaatste keer de metro, nog één stukje watermeloen, de tassen in de auto, de terugweg, au revoir Paris, c'était formidable, jusqu'au l'année prochaine.
Een ijsje bij de Mac, kuskus tot gauw, slaap lekker en we zien jullie gauw, knuffel de baby en ja, we gaan jullie missen...

Paris.

Paris.

Ik wil zo nóg een keer!

Centre Pompidou

Een kunstenaar aan het werk

Het Louvre. Het lijkt wel of die beelden me aankijken. Of ben ik nou gek...

De Sacre Coeur, voor menigeen wel bekend, schat ik in. Overdag zo mooi, maar 's avonds een plek waar jongens in ronkende auto's naar meisjes lonken. Wat een anti-climax!

Ach ja, deze meneer was lachen. Hij wist waarschijnlijk zelf ook wel dat wat ie stond te doen, werkelijk nergens op sloeg. Ieder ander zou dat beter kunnen dan hij. Hij kreeg 2 euro van ons omdat we ons kostelijk met hem hebben vermaakt.

Ik hoop dat ie van de opbrengst lijm voor zijn snor gaat kopen...

Detailopname van de pyramide die bij het Louvre staat. Omdat het de eerste zondag van de maand was, was er gratis entree, met als gevolg dat er een rij stond die tot aan Brussel doorliep. A propos, wij zijn daar niet in gaan staan, hoor. Wij gaan nog naar de Efteling dit jaar (AH spaarkaarten), dus daar kunnen wij onze lol nog ruimschoots op.

En ja, als uitsmijter mijn allerbeste foto...Avec plaisir!