plannen voor Bali

Ach jee.
En toen kreeg ik gisteren 3 prikken in m'n arm en sprongen de tranen in m'n ogen toen ik 's middags tegen Broer zei dat ik waarschijnlijk wel heimwee zou krijgen als ik in Bali zat.
'Maar ja, het moet,' zei ik, terwijl ik zacht over mijn stijve arm wreef, 'en tenslotte doe ik het mezelf allemaal aan.'
'Komt wel goed, schatje,' zei Dochter lief.
'En dat alleen maar voor een nieuw kinderboekje,' snifte ik onbeholpen en onzeker na.
'Is toch leuk juist,' zei Broer.
En toen bakte ik mega veel pannenkoeken voor iedereen, met appels, spek, en kaas en vraten we ze allemaal op. Schoonzus at er zeven, die kon er bijna niet meer van rechtop staan.
'Ik ga je wel weer zien,' zei Schattig Neefje bij het weggaan.
'Ja,' zei ik, en ik dacht aan al het nieuwe en onbekende dat voor me lag.

Dream

Filmpje.
Je wil niet weten hoeveel uren werk hier in zit.
Maarrrr: nu is het dan ook klaarrr.
Kijken!

PS: Stuur gerust de link door. We willen wel wereldwijd. ;-)
http://www.youtube.com/watch?v=J_xHti51kk4

geen

Geen telefoon, geen internet, geen electriciteit, geen afspraken, geen boodschappen, geen leuning, geen trap, geen agenda, geen geld, geen waslijst, geen tuin, geen spiegel, geen make-up.
Geen gedoe, geen patat, geen school, geen computer, geen deadline.

Wat jammer dat ik vandaag geen zeehond ben.

binnen is het al lente





tomaatjes, paprika's en snackkomkommers

PS  Het keurig vierkante grasperkje dat u ziet op de bovenste foto, is van de buren. Dat u niet denkt dat onze tuin keurig vierkant beperkt is.

wat een bak

Met deze volle vuilnisbak heb ik vanmorgen toch, nou, pak 'm beet, dik 500 meter gerend, denk ik. Het zat namelijk zo: niemand, ik herhaal, helemaal niemand van de familie heeft er vanmorgen aan gedacht deze bak buiten te zetten, en dat terwijl er toch al heel veel langs de kant van de weg klaar stonden om geleegd te worden.
Maar goed.
Ik zat dus op de wc en daar kwam de vuilniswagen voorbij. Ik dacht nog, goh, die bak zal maar niet buiten staan...
Dus.
Ik checken.
Stond ie nog op zijn eigen fijne plekje onder het afdakje.
Aan het eind van de straat reed de vuilniswagen. Ik greep die bak en trok een spurtje, onderwijl zwaaiend en roepend naar die wagenbestuurder alsof ie Sinterklaas was. Maar helaas, de wagen ging de hoek om, trok nog es even flink op en reed steeds verder van me vandaan. Stond ik daar met te hijgen met bak en woedend hoofd.
Afijn.
Ik sjouwde een heel blok om, dacht nog even slim te zijn door te wachten bij nog een paar bakken, maar daar was de wagen al láng geweest. Verscheidene voorbijgangers keken me aan en volgens mij lachten ze in hun vuistje en eentje zelfs openlijk, de schurk.
Goed.
Dus.
Heb ik er nóg maar een paar honderd meter aan vastgeplakt en die nare volle zware bak eigenhandig geleegd bij Kale Man z'n werk. Dat zal 'm leren. Lekker!

Rare snijboon

Ons snijbonenmolentje was plots incompleet. Stonden we daar met 3 zakken ongesneden snijboontjes in onze handen, de wanhoop nabij. Gelukkig was de Kale Man in de buurt. Met een vette grijns op z'n bakkes haalde hij z'n schroefboormachine tevoorschijn.
'Altijd al eens willen doen,' glom hij.

 

gezang

Ik zat in de keuken en nieste. Het was een korte nies, maar hij klonk ergens in door. Na enig nadenken kwam ik er achter dat het geluid de fluitketel in gekropen was en daar op eigen houtje nog een tijdje in rond aan het zingen was.