weinig noten over

Zo had ik nog het hoogste woord
en blies ik van de daken
dat ik het allemaal wel kon
en durfde,
dus ook deed

Maar toen,
toen het zo ver was,
was er van alle noten op mijn zang
nog maar bitter weinig over.

jammer

Ik heb zo mijn favoriete blogjes, en vandaag houden 2 daarvan er mee op. Dat vind ik op z'n zachtst gezegd niet leuk. Natuurlijk wens ik ze het aller, allerbeste, en probeer ik begrip te hebben voor hun besluit, maar tot mijn grote ergernis zit er tussen al dat begrip en goede wensen ook een venijnig staartje boosheid. Dat vind ik buitengewoon onaardig van mezelf, onvolwassen en egoistisch, maar het is er. 'Waarom stoppen jullie nou,' denk ik dan, 'wat moet ik zonder jullie.' En dan nog lelijker er achteraan: 'Waarom moesten jullie me dan zo'n eind meenemen in jullie leven, en waarom worden we nu gewoon gedropt? Was dan niet begonnen, verdorie, dan had ik jullie nu ook niet hoeven missen.' Zo denk ik dan, zo flauw en boos en kinderachtig. Het maakt me er niet mooier op. Wat moet ik nog veel leren, zeg!

leuk

'Zal ik je overhoren?' vroeg ik vanmiddag aan een bekende actrice die auditie voor een rol in een tv-serie deed. Ze zat al een tijdje voor zich uit te prevelen en ik dacht aan haar te zien dat het er nog niet lekker in zat.
'Wil je dat?' vroeg ze.
'Ja hoor,' zei ik.
'Moet je ook auditie doen?' vroeg ze.
'Nee,' zei ik, 'mijn dochter.'
En toen repeteerden we haar tekst.
'Ik hoop dat je de rol krijgt,' zei ik tegen haar toen Dochter terugkwam.
'Ik ook,' zei ze.
'Je kunt het. Je bent altijd harstikke goed,' zei ik.
Eenmaal buiten deed ik een huppeltje.
Zo leuk, dit.

en toch gaat hier het leven door...

Ik kan vandaag helaas alleen maar over Japan schrijven, want het houdt me, naast de dagelijkse gang van zaken thuis, zo vreselijk bezig. Wat een chaos is het daar en wat vreselijk eng is dat, zo'n op barsten staande kernreactor.
Kernenergie, ik ben er zo vreselijk op tegen. Altijd al geweest. Die dingen staan in de hele wereld, helaas, en er liggen al tonnen met radioactief afval in zee. Wat de toekomst, onze kinderen, kleinkinderen en nog vele generaties daarna, ermee moet, weet niemand. Wie dan leeft, wie dan zorgt, denkt men misschien, wat ik asociaal en overmoedig gedrag vind. En dan te bedenken dat er verdorie hele goede én schone alternatieven voor energie zijn! (zon, wind)

Als je besmet bent, hoef je alleen maar je kleren uit te doen en die goed te wassen. Zelf moet je je goed afspoelen en binnen gaan zitten. Je kunt het best de ramen en deuren sluiten, of, als je perse naar buiten moet, onder een paraplu lopen en een masker op doen. Een natte lap volstaat ook.
Jaja, denk ik dan, het zal wel, maak dat de kat maar wijs. En terwijl ik dat denk ben ik stiekem nog blij ook dat ik of mijn geliefden daar niet wonen. Ja, echt, dat denk ik, vreselijk egoistisch, maar ik denk dat ik niet de enige ben die dat denkt.

Ik zou op tafel willen beuken met mijn vuisten, ik zou, ik zou, ik zou willen schreeuwen, dat ik dit niet wil, dat ik niet wil dat dat spul op land of in de zee terecht komt. Beide opties zijn even akelig, hoewel er in de kranten stond dat men blij was dat de wind richting zee was.
Maar!
Mensen!
De natuur is uiteindelijk een gesloten systeem. Wat de zee in gaat, komt er ook weer uit.

Ik kom er niet uit vandaag, ik kom er gewoon niet uit. Het is te eng. Te onvoorspelbaar, te onoverzichtelijk.
Wat een chaos!

beetje bijhouden

Ik hoop dat de famielje deze plantjes een beetje gaan bijhouden gedurende mijn afwezigheid. Vind 't zo leuk dat ze zo mooi groeien namelijk. Zie je die groterds? Dat zijn de snackkomkommers. Die gaan goed he!

straling

Deze foto maakte ik vorige week omdat ik de stralen zo mooi door de wolken heen vond schijnen.
Vandaag denk ik aan Japan, waar ook stralen zijn, maar dan hele andere.
Hoe moet dat nou toch allemaal daar...

Reisblog

Tijdens mijn reis naar Bali zal ik mijn avonturen bijhouden op een apart blog:
http://margrietopreis.blogspot.com/