Lui?

Ai.
En ik had nog wel gedacht dat ik nu lekker kon gaan liggen luieren in dat zonnetje en zo.
Nou eh, niet dus. Moet gewoon weer verder, kan aan de geredigeerde versie beginnen, en daarna aan deel 2, maar heb stiekem wel een dagje vrij genomen op 5 mei. En zaterdag neem ik ook vrij. En dan zie ik zondag wel weer.
En u zie ik maandag weer, afgesproken?

heulemaal niets aan

't Is skrikkelijk vandaag.
Heb helaas geen bericht voor u.
Heb namelijk heul heul heul slecht geslapen
en veuls veules veuls veuls te kort
en schrijven gaat heul heul heul niet
en lachen ook nog niet
en ik heb het koud
en ik wil maar één ding
en dat is slapen
en dan wil ik tóch nog meer, merk ik,
want ik wil ook nog een lekker broodje kaas
en doe me dan ook nog maar een boekje om te lezen
en een badje om in te zitten
en dan wil ik zo nog een extra fiets om iemand op te halen van het station
en dan wil ik dat de wind niet meer zo koud is
en dat ik een fijn dun jurkje aan kan trekken
en dat ik
en dat ik
gaaaaaaaaaap

Sorry.
Volgende keer beter.

Blij

Anderhalve dag buikpijn,
anderhalve dag zenuwen
anderhalve dag neurotisch e-mail checken,
anderhalve dag roken, drinken
en voortdurend niet denken aan waar ik tóch aan denk.

En dan na anderhalve dag het verlossende antwoord van de uitgever:
'Margriet, meisje, het is prachtig geworden.'

Blij!
Zo blij.

Zo.

Deadline gehaald!

Tiet veur ne pilske...

Sprookje?

Ja, ik ben dan toch zo'n muts die de tv aanzet en af en toe een blik werpt op dit sprookje. Volkomen belachelijk, maar ik schijn niet de enige te zijn...

nog heel even

Ik begin een beetje moe te worden en de deadline begint op me te drukken.
Nog een paar dagen en dan moet het af zijn. De dagen die ik nog heb, zijn helaas geen vol te benutten werkdagen. Er zit een verjaardag tussen en een koninginnedag en bovendien heeft de jongste zoon deze hele week vrij en voel ik me nogal schuldig als ik hem aan z'n lot overlaat.
Tijd om me af te vragen of een boek dit allemaal waard is, gun ik mezelf niet. Ook al is het antwoord 'nee', dan nóg is er die deadline, dus schiet ik er niets mee op om me over deze dingen nu het hoofd te breken.
Ik moet nog heel even niet instorten, nog heel even een paar taarten bakken, kadootjes kopen, mensen ontvangen, het huishouden doen, de logistiek beheren en dat boekje afmaken.
Nog heel even, nog heel even.

Tweederde

Ik zit hoog boven op de trap die naar mijn atelier leidt. Ik neem een trek van mijn zoete sigaret en kijk naar de mensen die voorbij komen. Ze zien mij niet, maar ik hun wel. Er zijn maar weinig mensen die naar boven kijken. Ietsje verderop kijk ik in een tuin waar mensen een kopje koffie drinken en genieten van de zalig zachte avond. Ik geef licht van binnen, gloei, voel weer iets van het magische wat ik had op Bali.
   Ik weet hoe het komt. Ik heb me namelijk te pletter geschreven de afgelopen dagen, heb me verstopt in mijn atelier, ben niet in de zon geweest, heb me schandalig onttrokken aan het leven thuis. Het enige wat ik thuis heb gedaan is eten en slapen, en voor de rest niets.   

   Een hond blaft, een Harley Davidson knettert door de straat. Mijn sigaret is bijna op. Ik neem een laatste trek, pak de kussens waar ik op gezeten heb, op, en ga weer terug naar m'n boek. Ik tril een beetje, ben zelfs zenuwachtig. O, ik heb hier zo lang op gewacht, zo naar uitgezien.

   Want.

   Eindelijk ben ik aan het hoofdstuk toegekomen waarin Maya, de hoofdpersoon, aankomt op het geheime dolfijneneiland en Soedian zal ontmoeten. Tot nu toe was het nogal kommer en kwel met haar, maar nu, pas op tweederde van het boek, gaat ze het eindelijk leuk krijgen. En ik ook, hoop ik. Ik heb zin, ontzettend veel zin om dat eiland op te stappen. Ik mag het zo mooi maken als ik zelf wil.
En reken maar dat ik dat ga doen!