geen meerkoetje

Vanmorgen moest er weer eens van alles mee naar mijn atelier. Nog even en het staat er net zo vol als thuis, maar goed, dat terzijde. Ik had een joekel van een djembé achterop mijn bagagedrager gelegd, de strengen van een stoffen tas om m'n zadel gewikkeld en een laptop om mijn schouders gehangen. Fietsen ging niet meer, maar ik hoef niet zo ver, dus alles in ordnung, sicher, sicher.
Op het bruggetje zag ik twee meerkoetjes zwemmen, waarvan er één een jonkie was. Goh, dacht ik, is dat niet een beetje laat, zo'n jonkie met de naderende herfst, maar meteen er achteraan dacht ik dat geboortes natuurlijk niet alleen maar de lente toe behoren. Wij mensen en dieren baren tenslotte maar wat raak, of het nou weer of onweer is.
Het was een schattig meerkoetje en ik wilde er eigenlijk wel een foto van maken, maar mijn Iphone zat in de tas en ik had geen handen vrij, anders had u hier nu mooi een foto van het schatje kunnen zien, dat kan ik u verzekeren.
Eenmaal bij mijn atelier aangekomen sjouwde ik alles in één ruk mee de trap op. Ik moet een trap op, ziet u, een stalen, zo'n opengewerkt ding, met van die roosters als treden. Sommige mensen zijn bang voor die trap. Erop gaat nog wel, maar eraf is het engst, vinden ze. Er zijn er die er achterstevoren weer van af gaan en die dan graag willen dat ik onder ze loop om ze eventueel op te vangen. Ik doe dat altijd braaf, maar als ze werkelijk zouden vallen, zou er geen vangen aan zijn. Ik zou die mensen nooit houden, maar toch doet het wat met hun gevoel van veiligheid denk ik, want iedere keer durven ze toch de stapjes weer te wagen.
Mijn atelier was vanmorgen een rommeltje. Alles van gisteren stond er nog, want ik heb gisteren de hele dag gerepeteerd met de Muzikant. Die Muzikant komt van ver en sjouwt meestentijds een hele hoop rotzooi met zich mee, maar dat moet ook allemaal die trap op en af en daar word ik best wel zat van moet ik u bekennen. Zo ook de Muzikant, dus hij heeft zo veel mogelijk laten staan, zodat we de volgende keer wat minder hoeven t sjouwen.
O, wacht, ik kan u wel een fotootje van een stukje rommel laten zien.
Er ligt nog veel meer dan dat wat u ziet, maar dat staat er dan net weer niet op, dus hier moet u het dan maar mee doen vandaag.

WIST U DAT

- er hier een hele tijd niet meer is geschreven?
- er alweer een zalige zomervakantie voorbij is?
- de Danseres op kamers is gegaan?
- De Grootste Zoon niet meer alle weekenden thuiskomt?
- de Amazone wonder boven wonder dit jaar eindexamen gaat doen?
- de Puber wonder boven wonder dit jaar begonnen is in klas 2?
- de Kale deze week een pittig onderonsje heeft met de Mt. Ventoux?
- de Puber zijn zeilangst overwonnen heeft en zowaar zijn CWO 1 heeft gehaald deze vakantie?
- er een konijn dood is gegaan en er dezelfde middag alweer een nieuwe was?
- onze terrorkat weer lief probeert te zijn?
- het mozaiekproject van de tafel langzaam doch gestaag vordert?

Nee he, dat wist u allemaal niet. Hoe had u dat ook moeten weten als ik u dat niet vertel.
Zal ik maar weer gaan vertellen dan? En dat u me weer komt lezen?
Zullen we dan niks geen afscheid nemen of blogjes opzeggen, maar gewoon weer lekker doorgaan?
Ja?
Goed, lawedahmaardoendan!

d'n langzaam doch gestaag vorderende mozaiektafel

d'n appeltjes van eigen boom

nogmaals d'n langzaam doch gestaag vorderende mozaiektafel,
ditmaal echter gefotografeerd van d'n andere zijde

d'n Lamaarlekkereffewaaien



d'n konijntjes.
Die donkere is Happie, d'n nieuwe,
die lichte is Bubaji, d'n oude

d'n zoutvlaktes in de Camarque

d'n grotteke met tieten en mieten

d'n terrorkat





try out datum bekend

Zondag 30 september, 14.30 uur in de theaterzaal van 't Klooster te Harderwijk.
Dan hou ik de try-out van m'n (kinder)voorstelling.
Wie wil, mag komen. Wel even reserveren bij mij, want er is plek voor 60 man.
Reserveren kan via mail, via 'reacties'op dit blog of persoonlijk bij mij (als je mijn telefoonnummer hebt tenminste.)
Ik heb nog geen flyer, nog geen titel, nog geen muziek, nog geen tekst, maar daar wordt aan gewerkt. Hard aan gewerkt mag ik wel zeggen.

doorrrrr

Onze Amazone is wonder boven wonder ook over, mét preek en waarschuwingen voor het komend jaar. Ik werd zelfs ontboden bij haar mentor, 'kunt u zich morgenochtend om 9 uur melden bij het conciergehok alstublieft', en daar werd ik nog eens serieus met mijn neus op de feiten gedrukt en werd me op het hart gedrukt om volgend jaar alstublieft wat strenger te zijn voor d'n dochter.
Pfft.
Tuurlijk. Eitje. Ik hóu van streng zijn, van slaan en schreeuwen en meppen en dwingen en zeiken en zeuren en dwang en toezicht en regels en orde en beperkingen en restricties en gezag en lijnen en wetten en vingers die wijzen en zo.
Volgend jaar zal een heftig jaar worden vrees ik, en daar zie ik op z'n zachtst gezegd niet fris naar uit. Maar goed, dat zien we dan wel weer. Misschien zijn ze echt wel geschrokken en dondert de preek wat langer na dan gewoonlijk...
Waar ik absoluut wél blij mee ben, is dat ik een muzikant heb gevonden die mee gaat spelen in m'n voorstelling. Kees heet ie. Via via heb ik 'm gevonden en ik heb sterk de indruk dat 't wel wat wordt. Die jongen speelt zaag, gitaar, contrabas, fluit, piano, trom, klankschalen, pennen, truien, stoelen, pauken, elastiekjes en nog zo'n 80 andere dingen. Nieuwsgierig? Neem dan maar een kijkje op www.kneut.nl
Weet je wat? Als de voorstelling klaar is organiseer ik een avond waarop iedereen kan komen kijken. Lekker wat te eten erbij daarna, wijntje, frisje, biertje, dat soort dingen. Ergens eind september of begin oktober. Komt u gewoon kijken en luisteren en als u mij niks aan vindt, vindt u misschien Kees wel interessant. Altijd handig, twee mensen op een podium.
Goed, ga ik nu weer wat schrijven.
En o ja, ook leuk nieuws is dat er een verhaal van Apie en Peluk in een leesboek gaat komen. Komt ergens in het najaar uit bij uitgeverij Pimento. De titel is: ik kan alles lekker zelf. Kijk, hier staat al een aankondiging.(toevallig net zelf achter gekomen na even googelen. Leuk, internet!)http://www.boekbits.nl/boek/Ik-kan-alles-lekker-zelf-T418.html
Het jammere is dat ik dan net weer niet genoemd wordt, maar goed, da's allemaal ego en dus niet zo belangrijk.
O ja, misschien is 't leuk als u even een gokje waagt via de reacties vandaag. Wat denkt u, wat levert zo'n verhaaltje me op? Het boekje gaat in een oplage van 5000 de deur uit...

Ze is er weerrrrr

Oh jonk, oh jong, oh jonk, ik ben natuurlijk alláng weer thuis en heb hier nog helegaar niet geschreven. Het spijt me. U bent natuurlijk stiknieuwsgierig naar hoe het was en hoe het met me gaat, en hoe de Danseres het vond, en of alles goed is gegaan en of we genoten hebben. Wel, uhm, ja! Ja, we hebben genoten, heel veel gedaan samen, het was keileuk, de Danseres is een wereldreizigster in de dop en hoorde op Bali ook nog eens dat ze aangenomen was op Arthez Dans (uitvoerend) en op het vliegveld van Kuala Lumpur hoorde ze dat ze ook nog geslaagd was. Dussss, naast een rugzak vol fantastische ervaringen, hadden we ook nog eens prachtige berichten om huiswaarts mee te keren.
Dat wordt dus kamers zoeken in Arnhem (iemand een suggestie of een tip misschien?), en een heleboel regelen.

Verder is de stand van zaken hier als volgt: Jongste Puber is met z'n hakken over de sloot overgegaan, hoorden we vandaag op het aller-allerlaatste moment, en de Amazone weet nog steeds niet of ze door mag naar Havo 5. Het hangt er om bij haar, en morgen horen we meer. De spanning wordt lekker opgebouwd en wat dat beteft ben ik bijna alweer hysterisch aan vakantie toe.

En nu heb ik zelfs ook nog te weinig tijd om hier uitgebreid te gaan schrijven. Er ligt op dit moment een stapel moeilijke papieren op me te wachten die erom schreeuwen ingevuld te worden, er is een kind jarig morgen, de Kale bedelt om aandacht en mijn werk ook. De vakantie van de kinderen is inmiddels bijna begonnen en dus komt alles in het gedrang. U hoort het al...het is weer als vanouds.
Welcome back!

Vakantie met m'n grote dochter.
Morgen is het zo ver.
Ik ga geen blog bijhouden, maar schrijven in een schriftje.
Voor mezelf, om bij te komen van alles wat er gebeurd is de afgelopen maanden, en om alles weer op een rijtje te zetten.
En filmen ga ik, heel veel filmen, zodat ik dat kan gebruiken in de voorstelling die in oktober op de planken komt.
En lachen gaan we, en uitrusten en mooie dingen zien en ons verbazen en onze ogen uit onze doppen kijken. Ik ga genieten van mijn geweldige dochter!

beslommeringen

De nieuwe look van blogger zal me wel lukken, maar wat me niet zo goed meer lukt, is hier schrijven. Schrijven lukt in het geheel niet, eigenlijk. Ik kom er niet aan toe op een of andere manier. Mijn hoofd zit te vol met allerhande dingen, waarvan schoolperikelen van de kinderen de laatste maand een heel groot deel uitmaken. Het is nu eenmaal zo bij mij dat ik om te schrijven een leeg hoofd moet hebben en dat er tijd moet zijn. Wat het hoofd betreft: dat zit te vol, en wat tijd betreft heb ik de agenda niet bewaakt. Ongemerkt heb ik 'm vol laten lopen met allerlei afspraken, de een nog veel noodzakelijker dan de andere, en nu kijk ik ernaar en denk ik 'help, wat heb ik gedáán!'
Wat zaken betreft staat het er als volgt voor: ik ga een kindervoorstelling maken die in de kinderboekenweek 14 keer opgevoerd gaat worden. Ik heb een muzikant nodig en denk dat ik audities ga regelen of zo. Met de dolfijnenserie heb ik nog geen zicht op een doorstart en verder staat er voor eind juni weer een afspraak met Clavis op de rol om te kijken of er nog mogelijkheden zijn voor het een of ander.
Verdere familiezaken: de Puber knokt met zijn vege lijf tot jankens aan toe om op zijn huidige school te mogen blijven, de Amazone heeft onlangs haar pony naar een ander bazinnetje gebracht en staat er wankel voor wat de overgang naar 5 HAVO betreft, de Danseres staat als 4de op een wachtijst voor een dansopleiding en is inmiddels gestart met haar examens. Ze weet absoluut niet waar ze aan toe is, maar wat ze wél weet is dat ze woensdag de 30ste mei met mij vertrekt naar Bali voor een vakantie van 2 weken. Haar eerste kennismaking met een volkomen vreemde cultuur, haar eerste rit buiten Europa, haar eerste vakantie alleen met mij.
We hebben nog niets geregeld en zien wel wat we doen en waar we uitkomen. Ik neem in ieder geval een filmcamera mee, want ik ik heb bewegende beelden nodig voor de voorstelling, waarin Bali een grote rol gaat spelen.
Nou.
Tot zover de beslommeringen hier.
Ik ga denk ik geen blog bijhouden als we weggaan. Dit keer wordt het namelijk een vakantie, en geen werk. Dat scheelt nogal.
Het is even een kort verhaal, dat weet ik, maar dan bent u weer een beetje bij. Misschien vindt u dat leuk, maar misschien ook niet. Of misschien vindt u het helegaar onnodig om op de hoogte gehouden te worden, want jaaa, dat kan, dat u het helegaar onnodig vindt om op de hoogte te worden gehouden van het wel en wee van lamaarlekkereffewaaien.
Tja.
Maar als dát zo was, dan had u hier niet zitten lezen natuurlijk.
Dus daarom doe ik het toch maar, dat op de hoogte houden. Bij deze dus.

Liefs!