Repeteren
Musiceren
Incasseren
Improviseren
Leren
Niet blokkeren
Ageren
Evalueren
Ei met peren
Krentebollen
Sapje
M&M's
En vanavond stamp andijvie
en de krop is lekker al gesneeeeeeden
want vanavond heb ik weinig tijd
en dan is een beetje voorbereiding
het halve werk.
Of het hele.
In ieder geval is planning wel handig op zulk soort dagen.
En de troonrede komt weer
en de koets gaat door de straat
de koets van goud
maar ik ga vandaag niets van dat alles zien
want ik doe de tv niet aan
en de radio ook niet.
Misschien vanavond nog even
of anders lees ik het wel op internet.
We gaan er in ieder geval weer op achteruit
heb ik al gelezen in de NRC-next vanmorgen.
En toch heb ik zelf het gevoel dat ik erop vooruit ga.
Geestelijk in ieder geval wel,
maar daar houden ze dan weer geen troonrede over.
dinsdag 18 september 2012
maandag 17 september 2012
vandaag lukt het niet
Vandaag kan ik bijna niet schrijven. Ik ben al ettelijke keren begonnen, maar ik weet niet waar het over moet gaan. Ik ben begonnen iets over veranderingen te schrijven en over het waarom daarvan, maar ik kom er niet uit. Geen antwoorden, alleen maar vragen, en nog niet eens met mooie woorden ook.
Ik wilde wel over Harderwijk schrijven, over hoe heerlijk het is om hier te wonen, over hoe intrigerend de kleur van de lucht is in verhouding tot die van het water, over de huisjes die hier maar staan te staan, al eeuwen, over hoe ze zich in de winter zullen afsteken in de witte sneeuw, belachelijk, nu al over sneeuw te praten, over zin en onzin van het leven, over de dingen die gebeuren en waarom en waarom en waarom, maar ik kom er, zoals al eerder gezegd, niet uit.
Bovendien heb ik nog maar 3 kwartier en dan moet ik me melden om weer een paar uur casussen uit te spelen. Ik heb vandaag nog niet veel zinnigs gedaan terwijl er bergen werk ligt te wachten.
Soms zijn de dagen als stroop en ik als een steen met laarzen aan. Misschien moet ik dan maar niet willen schrijven hier. Misschien is dat beter. Maar misschien stel ik u dan ook teleur. Ik bedoel, ik ben er net weer, en om dan nu alweer verstek te laten gaan...
Een steen zei ik. Die beweegt zich niet. Mijn vergelijkingen slaan ook al nergens op vandaag.
Ik wilde wel over Harderwijk schrijven, over hoe heerlijk het is om hier te wonen, over hoe intrigerend de kleur van de lucht is in verhouding tot die van het water, over de huisjes die hier maar staan te staan, al eeuwen, over hoe ze zich in de winter zullen afsteken in de witte sneeuw, belachelijk, nu al over sneeuw te praten, over zin en onzin van het leven, over de dingen die gebeuren en waarom en waarom en waarom, maar ik kom er, zoals al eerder gezegd, niet uit.
Bovendien heb ik nog maar 3 kwartier en dan moet ik me melden om weer een paar uur casussen uit te spelen. Ik heb vandaag nog niet veel zinnigs gedaan terwijl er bergen werk ligt te wachten.
Soms zijn de dagen als stroop en ik als een steen met laarzen aan. Misschien moet ik dan maar niet willen schrijven hier. Misschien is dat beter. Maar misschien stel ik u dan ook teleur. Ik bedoel, ik ben er net weer, en om dan nu alweer verstek te laten gaan...
Een steen zei ik. Die beweegt zich niet. Mijn vergelijkingen slaan ook al nergens op vandaag.
zondag 16 september 2012
schrikken van jezelf op een zondagmorgen
Vanmorgen, op weg naar mijn atelier om in alle rust nog even wat te kunnen schaven aan m'n voorstelling, zag ik een man en vrouw over het bruggetje lopen. Ik kende ze, zei hee, hallo, goedemorgen, waarop ze vriendelijk hallo terugzeiden. Naast elkaar, hij tas om zijn schouder, zij tegen hem babbelend. Ze hadden de sokken er in.
Die zijn natuurlijk op weg naar de kerk, dacht ik. Ik keek achterom om te checken of ik het bij het rechte eind had, en ja, ze gingen richting kerk. Ik zag de vrouw zwaaien naar iemand die bij de ingang stond. Ja dus, dacht ik, die gaan naar de kerk, en de kinderen hoeven kennelijk niet mee.
Ik keek nog eens naar die kerk, naar de fietsen die eromheen stonden, de mensen die ernaar op weg waren, naar de straat, de klok, de lucht.
Zal ik er ook naar binnenlopen? dacht ik opeens.
Daar schrok ik van. Zulke dingen wíl ik helemaal niet denken. Ik wil niet naar de kerk, niet luisteren naar iemand tegen wie ik niets terug kan zeggen en met wie ik het voornamelijk niet eens ben, niet zingen, niet lezen, niet in van die harde banken zitten, niet vriendelijk glimlachen tegen iedereen, niet knikkebollen en denken aan mijn warme bedje, geen pepermuntjes smikkelen, niets, niets, niets van dat alles. Dus nee, ik ging die kerk niet in. Natuurlijk niet, wat dacht ik nou toch weer, was ik gek geworden soms?
In gedachten verzonken kwam ik bij mijn atelier en opende het hek. Op de trap keek ik naar de kerktoren. Drie minuten voor half tien, zag ik. Om de hoek van de straat kwamen nog 2 mensen aangescheurd per fiets. Ook op weg naar die harde banken.
Zijn de klokken al gegaan? vroeg ik me af.
Die zijn natuurlijk op weg naar de kerk, dacht ik. Ik keek achterom om te checken of ik het bij het rechte eind had, en ja, ze gingen richting kerk. Ik zag de vrouw zwaaien naar iemand die bij de ingang stond. Ja dus, dacht ik, die gaan naar de kerk, en de kinderen hoeven kennelijk niet mee.
Ik keek nog eens naar die kerk, naar de fietsen die eromheen stonden, de mensen die ernaar op weg waren, naar de straat, de klok, de lucht.
Zal ik er ook naar binnenlopen? dacht ik opeens.
Daar schrok ik van. Zulke dingen wíl ik helemaal niet denken. Ik wil niet naar de kerk, niet luisteren naar iemand tegen wie ik niets terug kan zeggen en met wie ik het voornamelijk niet eens ben, niet zingen, niet lezen, niet in van die harde banken zitten, niet vriendelijk glimlachen tegen iedereen, niet knikkebollen en denken aan mijn warme bedje, geen pepermuntjes smikkelen, niets, niets, niets van dat alles. Dus nee, ik ging die kerk niet in. Natuurlijk niet, wat dacht ik nou toch weer, was ik gek geworden soms?
In gedachten verzonken kwam ik bij mijn atelier en opende het hek. Op de trap keek ik naar de kerktoren. Drie minuten voor half tien, zag ik. Om de hoek van de straat kwamen nog 2 mensen aangescheurd per fiets. Ook op weg naar die harde banken.
Zijn de klokken al gegaan? vroeg ik me af.
vrijdag 14 september 2012
Zúsjes...tsss
'Kom je naar mijn monster kijken?' vroeg ik Zusje.
Dus kwam Zusje helemaal van haar huis naar mijn atelier, tuintje uit, parkeerplaats over, hoekie om, stoepie over, hekkie door, trappie op, deurtje door.
'Ach, wat een schatje,' kirde ze toen ze het gevaarte zag staan. Ze aaide 'm over zijn neus en lag toen ineens op de grond, brakend en met rollende ogen.
'Waarom sla je me nou?' kreunde ze.
'Het is een mónster, ja!' gromde ik.
Dus kwam Zusje helemaal van haar huis naar mijn atelier, tuintje uit, parkeerplaats over, hoekie om, stoepie over, hekkie door, trappie op, deurtje door.
'Ach, wat een schatje,' kirde ze toen ze het gevaarte zag staan. Ze aaide 'm over zijn neus en lag toen ineens op de grond, brakend en met rollende ogen.
'Waarom sla je me nou?' kreunde ze.
'Het is een mónster, ja!' gromde ik.
donderdag 13 september 2012
geen meerkoetje
Vanmorgen moest er weer eens van alles mee naar mijn atelier. Nog even en het staat er net zo vol als thuis, maar goed, dat terzijde. Ik had een joekel van een djembé achterop mijn bagagedrager gelegd, de strengen van een stoffen tas om m'n zadel gewikkeld en een laptop om mijn schouders gehangen. Fietsen ging niet meer, maar ik hoef niet zo ver, dus alles in ordnung, sicher, sicher.
Op het bruggetje zag ik twee meerkoetjes zwemmen, waarvan er één een jonkie was. Goh, dacht ik, is dat niet een beetje laat, zo'n jonkie met de naderende herfst, maar meteen er achteraan dacht ik dat geboortes natuurlijk niet alleen maar de lente toe behoren. Wij mensen en dieren baren tenslotte maar wat raak, of het nou weer of onweer is.
Het was een schattig meerkoetje en ik wilde er eigenlijk wel een foto van maken, maar mijn Iphone zat in de tas en ik had geen handen vrij, anders had u hier nu mooi een foto van het schatje kunnen zien, dat kan ik u verzekeren.
Eenmaal bij mijn atelier aangekomen sjouwde ik alles in één ruk mee de trap op. Ik moet een trap op, ziet u, een stalen, zo'n opengewerkt ding, met van die roosters als treden. Sommige mensen zijn bang voor die trap. Erop gaat nog wel, maar eraf is het engst, vinden ze. Er zijn er die er achterstevoren weer van af gaan en die dan graag willen dat ik onder ze loop om ze eventueel op te vangen. Ik doe dat altijd braaf, maar als ze werkelijk zouden vallen, zou er geen vangen aan zijn. Ik zou die mensen nooit houden, maar toch doet het wat met hun gevoel van veiligheid denk ik, want iedere keer durven ze toch de stapjes weer te wagen.
Mijn atelier was vanmorgen een rommeltje. Alles van gisteren stond er nog, want ik heb gisteren de hele dag gerepeteerd met de Muzikant. Die Muzikant komt van ver en sjouwt meestentijds een hele hoop rotzooi met zich mee, maar dat moet ook allemaal die trap op en af en daar word ik best wel zat van moet ik u bekennen. Zo ook de Muzikant, dus hij heeft zo veel mogelijk laten staan, zodat we de volgende keer wat minder hoeven t sjouwen.
O, wacht, ik kan u wel een fotootje van een stukje rommel laten zien.
Er ligt nog veel meer dan dat wat u ziet, maar dat staat er dan net weer niet op, dus hier moet u het dan maar mee doen vandaag.
.JPG)
Op het bruggetje zag ik twee meerkoetjes zwemmen, waarvan er één een jonkie was. Goh, dacht ik, is dat niet een beetje laat, zo'n jonkie met de naderende herfst, maar meteen er achteraan dacht ik dat geboortes natuurlijk niet alleen maar de lente toe behoren. Wij mensen en dieren baren tenslotte maar wat raak, of het nou weer of onweer is.
Het was een schattig meerkoetje en ik wilde er eigenlijk wel een foto van maken, maar mijn Iphone zat in de tas en ik had geen handen vrij, anders had u hier nu mooi een foto van het schatje kunnen zien, dat kan ik u verzekeren.
Eenmaal bij mijn atelier aangekomen sjouwde ik alles in één ruk mee de trap op. Ik moet een trap op, ziet u, een stalen, zo'n opengewerkt ding, met van die roosters als treden. Sommige mensen zijn bang voor die trap. Erop gaat nog wel, maar eraf is het engst, vinden ze. Er zijn er die er achterstevoren weer van af gaan en die dan graag willen dat ik onder ze loop om ze eventueel op te vangen. Ik doe dat altijd braaf, maar als ze werkelijk zouden vallen, zou er geen vangen aan zijn. Ik zou die mensen nooit houden, maar toch doet het wat met hun gevoel van veiligheid denk ik, want iedere keer durven ze toch de stapjes weer te wagen.
Mijn atelier was vanmorgen een rommeltje. Alles van gisteren stond er nog, want ik heb gisteren de hele dag gerepeteerd met de Muzikant. Die Muzikant komt van ver en sjouwt meestentijds een hele hoop rotzooi met zich mee, maar dat moet ook allemaal die trap op en af en daar word ik best wel zat van moet ik u bekennen. Zo ook de Muzikant, dus hij heeft zo veel mogelijk laten staan, zodat we de volgende keer wat minder hoeven t sjouwen.
O, wacht, ik kan u wel een fotootje van een stukje rommel laten zien.
Er ligt nog veel meer dan dat wat u ziet, maar dat staat er dan net weer niet op, dus hier moet u het dan maar mee doen vandaag.
.JPG)
dinsdag 11 september 2012
WIST U DAT
- er hier een hele tijd niet meer is geschreven?
- er alweer een zalige zomervakantie voorbij is?
- de Danseres op kamers is gegaan?
- De Grootste Zoon niet meer alle weekenden thuiskomt?
- de Amazone wonder boven wonder dit jaar eindexamen gaat doen?
- de Puber wonder boven wonder dit jaar begonnen is in klas 2?
- de Kale deze week een pittig onderonsje heeft met de Mt. Ventoux?
- de Puber zijn zeilangst overwonnen heeft en zowaar zijn CWO 1 heeft gehaald deze vakantie?
- er een konijn dood is gegaan en er dezelfde middag alweer een nieuwe was?
- onze terrorkat weer lief probeert te zijn?
- het mozaiekproject van de tafel langzaam doch gestaag vordert?
Nee he, dat wist u allemaal niet. Hoe had u dat ook moeten weten als ik u dat niet vertel.
Zal ik maar weer gaan vertellen dan? En dat u me weer komt lezen?
Zullen we dan niks geen afscheid nemen of blogjes opzeggen, maar gewoon weer lekker doorgaan?
Ja?
Goed, lawedahmaardoendan!
- er alweer een zalige zomervakantie voorbij is?
- de Danseres op kamers is gegaan?
- De Grootste Zoon niet meer alle weekenden thuiskomt?
- de Amazone wonder boven wonder dit jaar eindexamen gaat doen?
- de Puber wonder boven wonder dit jaar begonnen is in klas 2?
- de Kale deze week een pittig onderonsje heeft met de Mt. Ventoux?
- de Puber zijn zeilangst overwonnen heeft en zowaar zijn CWO 1 heeft gehaald deze vakantie?
- er een konijn dood is gegaan en er dezelfde middag alweer een nieuwe was?
- onze terrorkat weer lief probeert te zijn?
- het mozaiekproject van de tafel langzaam doch gestaag vordert?
Nee he, dat wist u allemaal niet. Hoe had u dat ook moeten weten als ik u dat niet vertel.
Zal ik maar weer gaan vertellen dan? En dat u me weer komt lezen?
Zullen we dan niks geen afscheid nemen of blogjes opzeggen, maar gewoon weer lekker doorgaan?
Ja?
Goed, lawedahmaardoendan!
 |
| d'n langzaam doch gestaag vorderende mozaiektafel |
 |
| d'n appeltjes van eigen boom |
 |
| nogmaals d'n langzaam doch gestaag vorderende mozaiektafel, ditmaal echter gefotografeerd van d'n andere zijde |
 |
| d'n Lamaarlekkereffewaaien |
 |
| d'n konijntjes. Die donkere is Happie, d'n nieuwe, die lichte is Bubaji, d'n oude |
 |
| d'n zoutvlaktes in de Camarque |
 |
| d'n grotteke met tieten en mieten |
 |
| d'n terrorkat |
woensdag 29 augustus 2012
try out datum bekend
Zondag 30 september, 14.30 uur in de theaterzaal van 't Klooster te Harderwijk.
Dan hou ik de try-out van m'n (kinder)voorstelling.
Wie wil, mag komen. Wel even reserveren bij mij, want er is plek voor 60 man.
Reserveren kan via mail, via 'reacties'op dit blog of persoonlijk bij mij (als je mijn telefoonnummer hebt tenminste.)
Ik heb nog geen flyer, nog geen titel, nog geen muziek, nog geen tekst, maar daar wordt aan gewerkt. Hard aan gewerkt mag ik wel zeggen.
Dan hou ik de try-out van m'n (kinder)voorstelling.
Wie wil, mag komen. Wel even reserveren bij mij, want er is plek voor 60 man.
Reserveren kan via mail, via 'reacties'op dit blog of persoonlijk bij mij (als je mijn telefoonnummer hebt tenminste.)
Ik heb nog geen flyer, nog geen titel, nog geen muziek, nog geen tekst, maar daar wordt aan gewerkt. Hard aan gewerkt mag ik wel zeggen.
Abonneren op:
Posts (Atom)