Foto: ANP

HARDERWIJK - In het Dolfinatium in Harderwijk is de derde levende gestrande bruinvis van dit kalenderjaar opgevangen. Bruinvis Jerry werd gistermiddag gevonden op het strand van Hoek van Holland.
Het is een jong dier van 88 centimeter. Hij is sterk vermagerd. Na een rustige tocht van Hoek van Holland naar Harderwijk wordt hij verzorgd in het opvangcentrum van SOS Dolfijn. Volgens Eligius Everaarts van de Stichting SOS Dolfijn heeft Jerry een aantal dagen niet gegeten. Ondanks dat de bruinvis zelfstandig zwemt wordt hij de komende dagen continue begeleid. Hij krijgt via een sonde vocht toegediend. Medewerkers van SOS Dolfijn noemen de situatie van Jerry onzeker maar hebben goede hoop dat zijn gezondheid zal verbeteren. Veel hangt af van de eerste 24 uur.
(STENTOR)

Ik ben bij Jerry geweest omdat ik voor Zootje ongeregeld deel 3 iets over een bruinvis wil doen. Om het zo echt mogelijk te kunnen beschrijven, ben ik al een paar keer naar het dolfi geweest om informatie te verzamelen en daarom ben ik gisteren ook gebeld toen Jerry aankwam. Geweldig om erbij te zijn, en geweldig ook om te zien hoeveel mensen er bereid zijn om meteen vanaf zijn komst al te werken aan zijn terugkeer in zee. Petje af voor medewerkers en vrijwilligers van SOS-dolfijn!

Jerry is een stoere bruinvis en ik ben ontzettend benieuwd hoe hij de nacht heeft doorgebracht. Ik ga straks even bellen...

EEN SLIMME MEID BESPREEKT HAAR EIGEN TIJD

Met dochterlief was ik naar de orthodontist. Bij het maken van de afspraak stond ik naast haar aan de balie. De mevrouw van de receptie vroeg haar of ze in de meivakantie kon.
'Nee,' zei dochter
'Maar we zijn gewoon thuis,' zei ik naief.
'Nee,' zei dochter beslist.
Waarop de assistente me vragend aankeek en ik haar volgens mij een beetje schaapachtog aankeek.
Dochter trok resoluut de agenda tevoorschijn en noteerde vervolgens een afspraak voor dinsdag over een week of vier, het laatste schooluur.
De trut.

TUINIEREN

Heb de tuinwoede.
Moet alsmaar snoeien
en
plukken
en
trekken
en
doen.
Man blij natuurlijk,
want ik trek niet zo vaak.

AVONDSCHEMEREN

Ik houd ervan om 's avonds tegen schemeringstijd langs het water te fietsen.
Het is moeilijk te kiezen of ik naar het water kijk of naar de huizen. Meestal wissel ik het wat af: een huisje, het water, een huisje, het water. Ik kijk naar de lichtjes, de mensen, de krant, de tv en verzin er meteen verhalen bij. Ik kijk naar de strandjes, de skaters, de stelletjes, en ik hoor de roep van een vogel, maar weet niet welke vogel dat geluid eigenlijk maakt.
En dan krijg ik opeens heimwee. Naar de zee, het wad, de geluiden die daar te horen zijn, de vogels, de dijk, het weidse, de zeelucht.
En ik krijg heimwee naar mijn eigen huis.
Waar ik de lampjes en het leven ken...

MOOI

Het geluid
van een eend
die in de avondschemering
te water gaat...
dat vind ik mooi!

EN DAT OP DE VROEGE OCHTEND...

Moest ik vanmorgen op de nuchtere maag een briefje schrijven dat dochterlief een afspaak heeft bij de orthodontist en dientengevolge een uurtje zal missen op school, kwam ze een paar minten later, net toen ik onder de douche stond, dat de desbetreffende brief in de fik was gevlogen en dat er onmiddellijk een nieuwe moest komen en dat ze bijna geen tijd meer had omdat ze anders te laat zou komen. Vroeg ik vriendlief de honneurs even waar te nemen en of hij de brief over wilde schrijven.
'Wat moet ik schrijven dan?' riep hij lichtelijk geirriteerd, want ook hij had haast.
'Gewoon, wat er staat moet je overschrijven,' riep ik, en ook ik klonk niet echt vriendelijk, want ik kan er niet zo goed tegen dat ik meteen al zoveel dingen moet op de vroege ochtend.
'Maar er staat niks meer! Alleen goedemorgen en B1 nog wat. Hier, kijk zelf.'
Moest ik dus alsnog heel rap onder de douche vandaan komen en in mijn natte nakie die brief schrijven.
Gezellig!

NA GEDANE ARBEID IS HET SLECHT RUSTEN...

Een lastig onderdeel van het schrijverschap is het opbrengen van geduld. Zo vind ik het bijvoorbeeld bijzonder moeilijk om te wachten op Het Oordeel van de Grote Baas, hierna gemakshalve de uitgever genoemd.
Na het inleveren van je manuscript begint het duimendraaien en hoe langer het duurt voor je antwoord krijgt, hoe zenuwachtiger je wordt. Je kunt, om de tijd te doden, allerlei dingetjes gaan doen, zoals tuinieren, tafels mozaieken, de topspin oefenen of buikspieren gaan kweken, maar het helpt allemaal net niet echt. Het blijft maar door je hoofd spoken: is het bagger of kun je door naar de volgende ronde, dat wil zeggen, de redactie en het tekenen van een contract. Want zo is het óók nog eens een keer: ik krijgt pas ná goedkeuring van het manuscript een contract van de uitgever. De mogelijkheid bestaat dus dat ik me helemaal voor noppes in een kramp hebt zitten tikken.
Niet dat ik daar rekening mee hou hoor, maar het is frappant hoe snel ik eigenlijk van rustige zekerheid naar ongeduld en twijfel donder.
Werkpuntje dus!