Staren

Een man van staal kijkt op zijn hurken uit over een gewezen zee, thuis zit een kind zuchtend gebogen over ingewikkelde parabolen, de wanhoop nabij. Staren naar het water, staren naar sommen, staren naar dingen die onbegrijpelijk of ver weg zijn. Ik benijd geen van tweeën, want van hurken krijg ik kramp en van wiskunde ook, alleen dan op een andere plek.





PS: deze stalen kanjer staat op de dijk bij Lelystad. Het is een kunstwerk van Antony Gormley.

meerdere levens leven

Vandaag had ik voor mijn boek een ontmoeting nodig tussen een man en een vrouw die elkaar meer dan leuk gaan vinden daarna. Nu kan ik natuurlijk ruimschoots uit eigen ervaring putten, há, maar dat vind ik absoluut oninteressant. Veel leuker en spannender vind ik het om iets onverwachts te bedenken en er vervolgens zelf helemaal in op te gaan. Want dat is wat er gebeurt: om een personage goed en geloofwaardig neer te kunnen zetten, moet ik als het ware ín het personage kruipen.
Ik moet weten wat ze voelen, waarom ze doen wat ze doen, waarom ze zeggen wat zeggen. Mijn taak is het om alles minutieus mee te beleven, te registreren, te kijken, te analyseren, te ondergaan en vervolgens te zoeken naar de juiste manier om de belevenissen weer te geven.
Als ik schrijf beleef ik hele avonturen. Het is eigenlijk een nogal schizofrene bezigheid, zo in mijn eentje tikkend achter een bureau. Zo kan het gebeuren dat ik op één dag een vrouw, een man en een kind ben, een botsing veroorzaak, een baby krijg, sterf, vreemd ga en gek word. Geen wonder dat ik wel eens moe ben na een stevig potje schrijven...

iet wiet waai

Beste lezers,ik heb even een vraagje. Niet over wiskunde (te moeilijk), niet over taal (aaaaah, jammer), niet over seks (helaas) en niet over u. Nee, het is een vraagje over mij.
Een vraagje over mij?
Ja, een vraagje over mij.
En waaróm is er een vraagje over mij?
Wel, er is een vraagje over mij omdat ik geen vraagje over u kan verzinnen, waarbij ik wil aantekenen dat het woord 'verzinnen' volgens een vriend van mij minderwaardiger is dan het woord 'bedenken', wat ik overigens niet helemaal met hem eens ben, maar dat terzijde. Ik vind verhalen 'verzinnen' namelijk net zo moeilijk als verhalen 'bedenken', maar goed, daarmee is mijn vraag nog niet gesteld.
De vraag is: hoe goed denkt u mij te kennen door het lezen van dit blog. Is dat
a)heel goed
is dat
b)best wel goed
is dat
c)een beetje goed
of is dat
d)helemaal niet goed.
Als u wilt, mag u uw antwoord geven, maar ik moet u vantevoren zeggen dat u het niet terugkrijgt. Met andere woorden: eens gegeven blijft gegeven en wie niet weg is wordt gezien, ik tel nog tot tien, van je ietwietwaait is eerlijk weg.
Ge.
Waaid.

zo moe

D'n oogkes vallen dicht
ze zijn niet meer te houden
zelfs met stokskes gaat het niet
dus zal ik slapen moeten

morgen zonder wekker wakker worden
lekker zonder wekker
wakker worden
wakker takker tekker
zeg ik dat toch lekker
stekker sticker stikken
stokken stoppen stapen
nu moet ik echt gaan sssslapen!

dulle griet

Ach ja.
En dan krijg ik een bloemetje van de Kale en een biertje dat dulle griet heet en dan wordt er gezellie geknutseld aan een fiets in de keuken en zijn er tig plannen voor morgen en krijg ik een kus van een Kleintje en een high five van de Grote en dan denk ik dat het met die kluts wel goed komt en met de rest ook.
Dus.
Ga ik zo maar es lekker slapen en een keer niet midden in de nacht wakker worden om over straat te speuren naar verdachte sujetten. 't Is uit met de paniek, 't is gedaan met de onrust. Het verbrande schuurtje is leeg, volgende week wordt het gesloopt en dan komt er weer een nieuwe. De oude zooi is weg en de tuin is nog nooit zo onrommelig geweest.
Ellende is altijd ergens goed voor, maar meestal weet ik dat niet meteen. Dat komt omdat ik een mensje ben, een mensje dat niet alles in één keer snapt en weet, helaas.
En als de rust een beetje wedergekeerd is wil ik schrijven. Mijn hart volgen, fröbelen met woorden, zoeken naar essenties, genieten van wat komt, me mee laten nemen door een woordenstroom, ongeacht of ik blijf drijven of niet of wel of niet of wel.
Het is de dulle griet, jongens, de dulle griet zit ín mij. Ze hoeft niet weg, ze bevalt me wel, van mij mag ze best een tijdje blijven. Zeg ik dat toch lekker!

kan nie vinden nie

Heeft iemand misschien een kluts gezien?
Ik ben de mijne kwijt.

?

Eén en één is twee, ik heb zin in cappuccino, in skiën en in een lange wandeling langs het strand. Ik heb ook zin in chips, paprika, in een kroketje en in zeilen, in de zomer, de zon, bruine benen en een magnum.
Verder heb ik zin in helemaal niks en alles en in tennissen, de hele dag.
En ik heb géén zin in schrijven, of juist wel, maar dan niet nu en daarom en waarom en dus.