over de walrus die zorgde dat het warm werd...

De verwarming doet het niet goed bij ons. Vanmorgen kwam er een meneer langs om er naar te kijken, de derde keer inmiddels. De eerste twee keer kwam er een mannetje die achter iedere zin onderdanig
'mevrouw' zei. Ik kon hem wel sláán na een uurtje of drie, door de keuken heen slingeren, tegen de muur aan rammen, dat soort dingen, maar waarschijnlijk had het meneertje dan nog gezegd: 'och mevrouw, doe maar liever niet zo hard, mevrouw,' en 'mevrouw, kunt u me, als u klaar bent met me, misschien een handdoekje aangeven, mevrouw, want ik heb overal bloed, mevrouw.'
De meneer van vandaag leek op een walrus, zowel qua formaat als qua snor. Hij floot echter niet (zoals onze harderwijkse Igor de Walrus) en zei gelukkig ook niet achter elke zin 'mevrouw.'
En last but not least: volgens de walrus komt het nu allemaal goed. De drieklepkraan was kaduuk, dus de ketel was voortdurend in de war.
Wel, dat kan.
Dat kan heel goed, ik ben ook wel eens in de war, al ben ik geen ketel.

Al met al was het best een malle maandag, met zo'n walrus in de keuken en ikzelf als hysterische leeuwin er naast.
Maar goed.
Als we nu maar weer warm gaan worden.
En blijven.

volgende week weer

Even geen tijd, geen zin.
Zijn aan het klussen.
Moet ook gebeuren...

stinkerd

Wat ik niet snap van onze kat is dat hij af en toe op de bak gaat zitten schijten terwijl hij zijn hele leven lang al de buitenwereld tot zijn beschikking heeft verdorie. Hij kan gewoon naarbuiten, he, dames en heren, hij kan gewoon naar buiten, wat hij gerust ook een keer of dertig per dag doet. D'r in, d'r uit, d'r in, d'r uit, tot aan gek wordens toe notabene.

En weet je wat zo rottig is? Nu moet ik eigenlijk naar buiten om te verschonen, maar het is midden in de nacht en freezing koud...en de kattenbak gewoon naar buiten kwakken durf ik niet, want je zult zien dat ie 't vannacht nóg een keer wil doen...

Grrrr.

Kátten...ik vind ze leuk, maar ze moesten bloemen schijten.
Jeee, wat een stank.

verschil

Gisteren:



 




















Vandaag:



angel on your head, made by Margriet
olie op papier   55 bij 65 cm

 

gewoon een woensdagmorgen?

Het begon al toen ik in de verte een vrachtboot zag op dat blauwe water. De lucht was fris en ik ook. Daarna zag ik een man met een kop koffie leunend op z'n schutting een praatje maken met zijn buurman die in alle vroegte al iets aan het vertimmeren was. Ik zag twee klompen met hangplanten aan een muur, neppers, ik zag een grote witte eend die me angstvallig in de gaten hield en blazend een paar stapjes achteruit deed toen ik er langs wilde. Ik hoorde vogeltjes fluiten, keek naar binnen in een huis waar twee vrouwen door de kamer scharrelden, de een met een beker in haar hand, de ander bij een tafel met een grote stapel was, zei goedemorgen tegen iemand die een behangtafel door z'n gang aan het wurmen was. Het was een gewone morgen, dacht ik, tot ik voelde wat het met me deed.
Het deed me veel, opeens, maar ik snapte niet precies waarom.
Nu, weer terug in mijn atelier, denk ik dat het iets te maken heeft met de oneindigheid der dingen, dat alles altijd maar doorgaat, met iedereen, of 't nu hier is of daar. Iedereen doet mee aan het leven, de dieren, de mensen, de natuur, stenen, water, bloemen, schuttingen.
Ik ook.
Ik mag zomaar meedoen.
Misschien dat dat het is wat me veel deed.
Ik weet het niet.
Misschien was het wel melancholie. Of geluk. Of gewoon een woensdagmorgen.

Warme voeten

Ik had koude voeten.
'Doe je handschoenen dan aan,' zei mijn vriendin.
'Goed,' zei ik, en ik trok mijn handschoenen over mijn voeten.
Daar werden ze wel wat warmer van.
Wat fijn was!

weg en thuis tegelijk



Was dit weekend weer even wind happen op Terschelling.

Heerlijk.

Later, als ik groot ben en genoeg verdien met mijn boeken, wil ik daar een huisje kopen. Hoeft niet groot te zijn, mag ook klein, mag van hout, mag van steen, van duplo of van rozen, als het maar op Terschelling staat. Ik weet niet, ik voel me daar zo ongelooflijk thuis en vrij en blij dat het bijna pijn doet ergens anders te zijn dan daar.