Onze Amazone is wonder boven wonder ook over, mét preek en waarschuwingen voor het komend jaar. Ik werd zelfs ontboden bij haar mentor, 'kunt u zich morgenochtend om 9 uur melden bij het conciergehok alstublieft', en daar werd ik nog eens serieus met mijn neus op de feiten gedrukt en werd me op het hart gedrukt om volgend jaar alstublieft wat strenger te zijn voor d'n dochter.
Pfft.
Tuurlijk. Eitje. Ik hóu van streng zijn, van slaan en schreeuwen en meppen en dwingen en zeiken en zeuren en dwang en toezicht en regels en orde en beperkingen en restricties en gezag en lijnen en wetten en vingers die wijzen en zo.
Volgend jaar zal een heftig jaar worden vrees ik, en daar zie ik op z'n zachtst gezegd niet fris naar uit. Maar goed, dat zien we dan wel weer. Misschien zijn ze echt wel geschrokken en dondert de preek wat langer na dan gewoonlijk...
Waar ik absoluut wél blij mee ben, is dat ik een muzikant heb gevonden die mee gaat spelen in m'n voorstelling. Kees heet ie. Via via heb ik 'm gevonden en ik heb sterk de indruk dat 't wel wat wordt. Die jongen speelt zaag, gitaar, contrabas, fluit, piano, trom, klankschalen, pennen, truien, stoelen, pauken, elastiekjes en nog zo'n 80 andere dingen. Nieuwsgierig? Neem dan maar een kijkje op www.kneut.nl
Weet je wat? Als de voorstelling klaar is organiseer ik een avond waarop iedereen kan komen kijken. Lekker wat te eten erbij daarna, wijntje, frisje, biertje, dat soort dingen. Ergens eind september of begin oktober. Komt u gewoon kijken en luisteren en als u mij niks aan vindt, vindt u misschien Kees wel interessant. Altijd handig, twee mensen op een podium.
Goed, ga ik nu weer wat schrijven.
En o ja, ook leuk nieuws is dat er een verhaal van Apie en Peluk in een leesboek gaat komen. Komt ergens in het najaar uit bij uitgeverij Pimento. De titel is: ik kan alles lekker zelf. Kijk, hier staat al een aankondiging.(toevallig net zelf achter gekomen na even googelen. Leuk, internet!)http://www.boekbits.nl/boek/Ik-kan-alles-lekker-zelf-T418.html
Het jammere is dat ik dan net weer niet genoemd wordt, maar goed, da's allemaal ego en dus niet zo belangrijk.
O ja, misschien is 't leuk als u even een gokje waagt via de reacties vandaag. Wat denkt u, wat levert zo'n verhaaltje me op? Het boekje gaat in een oplage van 5000 de deur uit...
vrijdag 6 juli 2012
maandag 2 juli 2012
Ze is er weerrrrr
Oh jonk, oh jong, oh jonk, ik ben natuurlijk alláng weer thuis en heb hier nog helegaar niet geschreven. Het spijt me. U bent natuurlijk stiknieuwsgierig naar hoe het was en hoe het met me gaat, en hoe de Danseres het vond, en of alles goed is gegaan en of we genoten hebben. Wel, uhm, ja! Ja, we hebben genoten, heel veel gedaan samen, het was keileuk, de Danseres is een wereldreizigster in de dop en hoorde op Bali ook nog eens dat ze aangenomen was op Arthez Dans (uitvoerend) en op het vliegveld van Kuala Lumpur hoorde ze dat ze ook nog geslaagd was. Dussss, naast een rugzak vol fantastische ervaringen, hadden we ook nog eens prachtige berichten om huiswaarts mee te keren.
Dat wordt dus kamers zoeken in Arnhem (iemand een suggestie of een tip misschien?), en een heleboel regelen.
Verder is de stand van zaken hier als volgt: Jongste Puber is met z'n hakken over de sloot overgegaan, hoorden we vandaag op het aller-allerlaatste moment, en de Amazone weet nog steeds niet of ze door mag naar Havo 5. Het hangt er om bij haar, en morgen horen we meer. De spanning wordt lekker opgebouwd en wat dat beteft ben ik bijna alweer hysterisch aan vakantie toe.
En nu heb ik zelfs ook nog te weinig tijd om hier uitgebreid te gaan schrijven. Er ligt op dit moment een stapel moeilijke papieren op me te wachten die erom schreeuwen ingevuld te worden, er is een kind jarig morgen, de Kale bedelt om aandacht en mijn werk ook. De vakantie van de kinderen is inmiddels bijna begonnen en dus komt alles in het gedrang. U hoort het al...het is weer als vanouds.
Welcome back!
Dat wordt dus kamers zoeken in Arnhem (iemand een suggestie of een tip misschien?), en een heleboel regelen.
Verder is de stand van zaken hier als volgt: Jongste Puber is met z'n hakken over de sloot overgegaan, hoorden we vandaag op het aller-allerlaatste moment, en de Amazone weet nog steeds niet of ze door mag naar Havo 5. Het hangt er om bij haar, en morgen horen we meer. De spanning wordt lekker opgebouwd en wat dat beteft ben ik bijna alweer hysterisch aan vakantie toe.
En nu heb ik zelfs ook nog te weinig tijd om hier uitgebreid te gaan schrijven. Er ligt op dit moment een stapel moeilijke papieren op me te wachten die erom schreeuwen ingevuld te worden, er is een kind jarig morgen, de Kale bedelt om aandacht en mijn werk ook. De vakantie van de kinderen is inmiddels bijna begonnen en dus komt alles in het gedrang. U hoort het al...het is weer als vanouds.
Welcome back!
dinsdag 29 mei 2012
Vakantie met m'n grote dochter.
Morgen is het zo ver.
Ik ga geen blog bijhouden, maar schrijven in een schriftje.
Voor mezelf, om bij te komen van alles wat er gebeurd is de afgelopen maanden, en om alles weer op een rijtje te zetten.
En filmen ga ik, heel veel filmen, zodat ik dat kan gebruiken in de voorstelling die in oktober op de planken komt.
En lachen gaan we, en uitrusten en mooie dingen zien en ons verbazen en onze ogen uit onze doppen kijken. Ik ga genieten van mijn geweldige dochter!
Morgen is het zo ver.
Ik ga geen blog bijhouden, maar schrijven in een schriftje.
Voor mezelf, om bij te komen van alles wat er gebeurd is de afgelopen maanden, en om alles weer op een rijtje te zetten.
En filmen ga ik, heel veel filmen, zodat ik dat kan gebruiken in de voorstelling die in oktober op de planken komt.
En lachen gaan we, en uitrusten en mooie dingen zien en ons verbazen en onze ogen uit onze doppen kijken. Ik ga genieten van mijn geweldige dochter!
woensdag 16 mei 2012
beslommeringen
De nieuwe look van blogger zal me wel lukken, maar wat me niet zo goed meer lukt, is hier schrijven. Schrijven lukt in het geheel niet, eigenlijk. Ik kom er niet aan toe op een of andere manier. Mijn hoofd zit te vol met allerhande dingen, waarvan schoolperikelen van de kinderen de laatste maand een heel groot deel uitmaken. Het is nu eenmaal zo bij mij dat ik om te schrijven een leeg hoofd moet hebben en dat er tijd moet zijn. Wat het hoofd betreft: dat zit te vol, en wat tijd betreft heb ik de agenda niet bewaakt. Ongemerkt heb ik 'm vol laten lopen met allerlei afspraken, de een nog veel noodzakelijker dan de andere, en nu kijk ik ernaar en denk ik 'help, wat heb ik gedáán!'
Wat zaken betreft staat het er als volgt voor: ik ga een kindervoorstelling maken die in de kinderboekenweek 14 keer opgevoerd gaat worden. Ik heb een muzikant nodig en denk dat ik audities ga regelen of zo. Met de dolfijnenserie heb ik nog geen zicht op een doorstart en verder staat er voor eind juni weer een afspraak met Clavis op de rol om te kijken of er nog mogelijkheden zijn voor het een of ander.
Verdere familiezaken: de Puber knokt met zijn vege lijf tot jankens aan toe om op zijn huidige school te mogen blijven, de Amazone heeft onlangs haar pony naar een ander bazinnetje gebracht en staat er wankel voor wat de overgang naar 5 HAVO betreft, de Danseres staat als 4de op een wachtijst voor een dansopleiding en is inmiddels gestart met haar examens. Ze weet absoluut niet waar ze aan toe is, maar wat ze wél weet is dat ze woensdag de 30ste mei met mij vertrekt naar Bali voor een vakantie van 2 weken. Haar eerste kennismaking met een volkomen vreemde cultuur, haar eerste rit buiten Europa, haar eerste vakantie alleen met mij.
We hebben nog niets geregeld en zien wel wat we doen en waar we uitkomen. Ik neem in ieder geval een filmcamera mee, want ik ik heb bewegende beelden nodig voor de voorstelling, waarin Bali een grote rol gaat spelen.
Nou.
Tot zover de beslommeringen hier.
Ik ga denk ik geen blog bijhouden als we weggaan. Dit keer wordt het namelijk een vakantie, en geen werk. Dat scheelt nogal.
Het is even een kort verhaal, dat weet ik, maar dan bent u weer een beetje bij. Misschien vindt u dat leuk, maar misschien ook niet. Of misschien vindt u het helegaar onnodig om op de hoogte gehouden te worden, want jaaa, dat kan, dat u het helegaar onnodig vindt om op de hoogte te worden gehouden van het wel en wee van lamaarlekkereffewaaien.
Tja.
Maar als dát zo was, dan had u hier niet zitten lezen natuurlijk.
Dus daarom doe ik het toch maar, dat op de hoogte houden. Bij deze dus.
Liefs!
Wat zaken betreft staat het er als volgt voor: ik ga een kindervoorstelling maken die in de kinderboekenweek 14 keer opgevoerd gaat worden. Ik heb een muzikant nodig en denk dat ik audities ga regelen of zo. Met de dolfijnenserie heb ik nog geen zicht op een doorstart en verder staat er voor eind juni weer een afspraak met Clavis op de rol om te kijken of er nog mogelijkheden zijn voor het een of ander.
Verdere familiezaken: de Puber knokt met zijn vege lijf tot jankens aan toe om op zijn huidige school te mogen blijven, de Amazone heeft onlangs haar pony naar een ander bazinnetje gebracht en staat er wankel voor wat de overgang naar 5 HAVO betreft, de Danseres staat als 4de op een wachtijst voor een dansopleiding en is inmiddels gestart met haar examens. Ze weet absoluut niet waar ze aan toe is, maar wat ze wél weet is dat ze woensdag de 30ste mei met mij vertrekt naar Bali voor een vakantie van 2 weken. Haar eerste kennismaking met een volkomen vreemde cultuur, haar eerste rit buiten Europa, haar eerste vakantie alleen met mij.
We hebben nog niets geregeld en zien wel wat we doen en waar we uitkomen. Ik neem in ieder geval een filmcamera mee, want ik ik heb bewegende beelden nodig voor de voorstelling, waarin Bali een grote rol gaat spelen.
Nou.
Tot zover de beslommeringen hier.
Ik ga denk ik geen blog bijhouden als we weggaan. Dit keer wordt het namelijk een vakantie, en geen werk. Dat scheelt nogal.
Het is even een kort verhaal, dat weet ik, maar dan bent u weer een beetje bij. Misschien vindt u dat leuk, maar misschien ook niet. Of misschien vindt u het helegaar onnodig om op de hoogte gehouden te worden, want jaaa, dat kan, dat u het helegaar onnodig vindt om op de hoogte te worden gehouden van het wel en wee van lamaarlekkereffewaaien.
Tja.
Maar als dát zo was, dan had u hier niet zitten lezen natuurlijk.
Dus daarom doe ik het toch maar, dat op de hoogte houden. Bij deze dus.
Liefs!
dinsdag 24 april 2012
veranderd
Ach jee, blogger is veranderd.
Daar krijg ik de zenuwen van, want nu moet ik weer ontdekken wat er dan allemaal anders is, en hoe het voortaan gaat en of ik dat allemaal wel kan en zo. Ik ben niet zo van de nieuwe dingen, zeker niet als het om computers gaat. Ik ben altijd een beetje bang dat ik dingen kwijtraak of onherstelbaar verkloot. Nah ja, dan ga ik dat eerst maar eens even uitzoeken. Krijgt u de volgende keer weer een echt berichtje.
Daar krijg ik de zenuwen van, want nu moet ik weer ontdekken wat er dan allemaal anders is, en hoe het voortaan gaat en of ik dat allemaal wel kan en zo. Ik ben niet zo van de nieuwe dingen, zeker niet als het om computers gaat. Ik ben altijd een beetje bang dat ik dingen kwijtraak of onherstelbaar verkloot. Nah ja, dan ga ik dat eerst maar eens even uitzoeken. Krijgt u de volgende keer weer een echt berichtje.
dinsdag 17 april 2012
Adriaan van Dis, Bali en ik
Leuk, dacht ik, Bali op de televisie zondagavond, met Adriaan van Dis, de grijsrijzige man die zo intrigerend en gedistingeerd praat.
Wel, ik weet niet of jullie het gezien hebben, maar de uitzending was beslist geen reclame voor Bali, sterker nog, het eiland kwam er monsterlijk van af. Het oprukkende toerisme en de bijbehorende drukte konden de goedkeuring niet wegdragen en tergend schrijnend werd het toen er beelden kwamen van een vrouw die al 12 jaar (!) lag te kreperen in haar eigen vuil en niet verzorgd werd door haar naasten.
Ja, dacht ik, ja meneer van Dis, u heeft gelijk, helaas. Het is precies de vinger op de zere plek, de vinger die de wereld achter de verborgen glimlach naar boven kokt.
En toch.
Toch heeft het eiland me nog steeds in haar greep. Ook ik was en ben nog steeds onder de indruk van wat ik daar heb gezien, ook ik voel me machteloos vanwege al het onrecht dat daar gebeurt. Wat meneer van Dis heeft laten zien is helaas geen uitzondering. Gehandicapte kinderen bijvoorbeeld worden daar net als de in de steek gelaten vrouw ook aan hun lot overgelaten, weggestopt in hutjes waarin het over de 40 graden wordt. Geen verzorging, geen behandeling, geen geld, geen toekomst, geen mogelijkheden.
Het strakke regime van het met de paplepel ingeprente hindoeistische geloof is waarom mijn Balinese vriend Ketut af en toe door dreigt te draaien en het niet meer ziet zitten, weg wil rennen om nooit meer terug te komen. Maar dat kan niet omdat hij, net als vele vele anderen daar, een gevangene is van het geloof, van al die rituelen, de familie, zijn gezin, de gemeenschap waarin hij woont. Het inzicht om te veranderen ontbreekt, de sociale druk van de gemeenschap is te groot. De strijd om het bestaan vergt alle energie, er is geen ontsnappen aan. Er is geen haar op zijn hoofd die kan bedenken dat verandering mogelijk is.
Wij westerlingen/Europeanen/mensen die het goed hebben, kunnen dat met z'n allen wel willen, maar het gaat niet gebeuren. Een geloof of een cultuur verander je niet, zeker niet als het hele bestaan er op gebaseerd is.
Geen enkel geloof is te veranderen, denk ik. Misstanden kun je blootleggen, politieke situaties kun je aan de kaak stellen, je kunt een heel klein beetje helpen misschien (door een tv-uitzending, door geld te geven, door micro-krediet in te zetten, door hulp te geven, etc), maar een echt diepgaande verandering teweeg brengen gaat niet lukken. Daarin moeten we realistisch zijn.
Het is trouwens één van de redenen waarom ik in 'het geheime dolfijneiland' een andere wereld heb geprobeerd te creeeren, een wereld zonder facades en misstanden, een wereld zonder geld. Een utopie als het ware. Omdat ook ik de pijn en de hypocrisie achter de glimlach heb gezien en dat niet kon verenigen met het overigens heus wonderschone Bali, en dan heb ik het niet over het drukke zuiden, maar over de rustigere gebieden in het oosten en noorden.
Ik heb het al vaker genoemd hier, de verwarring waarin ik terecht ben gekomen na mijn bezoek aan Bali. Het heeft te maken met de dingen die meneer van Dis heeft laten zien. Precies die dingen, precies die verontwaardiging.
Ik wou dat ik hem kende, deze meneer van Dis, en dat er dan iets iets uit zou groeien. Iets constructiefs. Iets anders. Iets beters. Voor dáár.
Wel, ik weet niet of jullie het gezien hebben, maar de uitzending was beslist geen reclame voor Bali, sterker nog, het eiland kwam er monsterlijk van af. Het oprukkende toerisme en de bijbehorende drukte konden de goedkeuring niet wegdragen en tergend schrijnend werd het toen er beelden kwamen van een vrouw die al 12 jaar (!) lag te kreperen in haar eigen vuil en niet verzorgd werd door haar naasten.
Ja, dacht ik, ja meneer van Dis, u heeft gelijk, helaas. Het is precies de vinger op de zere plek, de vinger die de wereld achter de verborgen glimlach naar boven kokt.
En toch.
Toch heeft het eiland me nog steeds in haar greep. Ook ik was en ben nog steeds onder de indruk van wat ik daar heb gezien, ook ik voel me machteloos vanwege al het onrecht dat daar gebeurt. Wat meneer van Dis heeft laten zien is helaas geen uitzondering. Gehandicapte kinderen bijvoorbeeld worden daar net als de in de steek gelaten vrouw ook aan hun lot overgelaten, weggestopt in hutjes waarin het over de 40 graden wordt. Geen verzorging, geen behandeling, geen geld, geen toekomst, geen mogelijkheden.
Het strakke regime van het met de paplepel ingeprente hindoeistische geloof is waarom mijn Balinese vriend Ketut af en toe door dreigt te draaien en het niet meer ziet zitten, weg wil rennen om nooit meer terug te komen. Maar dat kan niet omdat hij, net als vele vele anderen daar, een gevangene is van het geloof, van al die rituelen, de familie, zijn gezin, de gemeenschap waarin hij woont. Het inzicht om te veranderen ontbreekt, de sociale druk van de gemeenschap is te groot. De strijd om het bestaan vergt alle energie, er is geen ontsnappen aan. Er is geen haar op zijn hoofd die kan bedenken dat verandering mogelijk is.
Wij westerlingen/Europeanen/mensen die het goed hebben, kunnen dat met z'n allen wel willen, maar het gaat niet gebeuren. Een geloof of een cultuur verander je niet, zeker niet als het hele bestaan er op gebaseerd is.
Geen enkel geloof is te veranderen, denk ik. Misstanden kun je blootleggen, politieke situaties kun je aan de kaak stellen, je kunt een heel klein beetje helpen misschien (door een tv-uitzending, door geld te geven, door micro-krediet in te zetten, door hulp te geven, etc), maar een echt diepgaande verandering teweeg brengen gaat niet lukken. Daarin moeten we realistisch zijn.
Het is trouwens één van de redenen waarom ik in 'het geheime dolfijneiland' een andere wereld heb geprobeerd te creeeren, een wereld zonder facades en misstanden, een wereld zonder geld. Een utopie als het ware. Omdat ook ik de pijn en de hypocrisie achter de glimlach heb gezien en dat niet kon verenigen met het overigens heus wonderschone Bali, en dan heb ik het niet over het drukke zuiden, maar over de rustigere gebieden in het oosten en noorden.
Ik heb het al vaker genoemd hier, de verwarring waarin ik terecht ben gekomen na mijn bezoek aan Bali. Het heeft te maken met de dingen die meneer van Dis heeft laten zien. Precies die dingen, precies die verontwaardiging.
Ik wou dat ik hem kende, deze meneer van Dis, en dat er dan iets iets uit zou groeien. Iets constructiefs. Iets anders. Iets beters. Voor dáár.
vrijdag 13 april 2012
futili TIJD?
Ik was op weg naar een vriendin om een sleutel te halen toen ik zag dat de lucht adembenemend gekleurd werd door een immens grote rode ondergaande bal. Ik besloot ter plekke de route om te gooien en belandde aan de waterkant, onder een boom waarin een merel onafgebroken zat te zingen. Twee eenden kabbelden voorbij, grote kringen achterlatend in het verder rimpelloze water dat de avond ving met de gerustellende vanzelfsprekend van eeuwenlange ervaring.
De merel zong door en ik wist van de aarde die in de ruimte draait, wist van dingen die voorbijgaan en ook weer zullen komen, wist van het licht en ook van het donker.
Alles daarna sloeg eventjes nergens meer op, maar toch deed ik het, want dingen gaan door, ook futiliteiten zoals sleutels ophalen bij vriendinnen.
De merel zong door en ik wist van de aarde die in de ruimte draait, wist van dingen die voorbijgaan en ook weer zullen komen, wist van het licht en ook van het donker.
Alles daarna sloeg eventjes nergens meer op, maar toch deed ik het, want dingen gaan door, ook futiliteiten zoals sleutels ophalen bij vriendinnen.
Abonneren op:
Posts (Atom)