zodat u een beetje beeld heeft...

vogelnestjeshaar

'blij uit het ei' nagels

voorleespret met Breet op bed

gezond ommetje

waslijn vol verhalen





I

Zojuist een documentaire gezien van Marina Abramovic, performance kunstenaar.
Ik kende haar werk niet, maar werd vanmorgen op een klein filmpje van haar gewezen door mijn lieve Danseres tijdens het drinken van een kopje koffie in ons geliefde etablissement.
Nadat ik de uren daarna lang genoeg werkontwijkend gedrag had vertoond en me eindelijk in mijn atelier opsloot om aan de slag te gaan, zocht ik Abramovic nog eens even op en belandde ik in onderstaande documentaire. Ik zag dat het me nog eens 2 uur zou kosten om het af te kijken, maar besloot het mezelf maar gewoon te gunnen, en o men, wat is het dat waard geweest.

http://cultuurgids.avro.nl/front/detailcloseup.html?item=8276184

De tranen liepen me over de wangen, vooral aan het eind van de docu en ik dacht: wat als ik tegenover die vrouw gezeten had daar in New York in het MOMA, wat had ík daar onder ogen willen zien, en ben ik anno hier en nu in staat en/of moedig genoeg om dat zelf te doen.
Een diepe zucht.
Ik weet het niet.

Och.

Mocht je 2 uurtjes over hebben, ga dan ook gewoon eens kijken.
Hoeft niet, mag.
Zie maar wat je doet.

Een paar quotes die ik opgeschreven heb en straks uit ga printen en aan de muur ga hangen:

-Je moet jezelf leeg maken om in het hier en nu aanwezig te kunnen zijn
-Een kunstenaar is een strijder
-Je moet de vastbeslotenheid en het doorzettingsvermogen hebben om baas te worden over een nieuw territorium, maar ook over jezelf en over je eigen zwakheden
- It's a state of mind, so, wait and see.

halverwege

Ben heel even boven water om adem te halen.
Woensdagmiddag om 14.45 uur heb ik m'n manuscript ingeleverd van boek nummer 1.
Vandaag kuis ik mijn atelier waarin ik me de afgelopen anderhalve week heb opgesloten, en morgen ga ik aan boek nummer 2 beginnen.
Een en ander vergt een grote focus, en daar hoort bij dat ik me niet op het sociale vlak begeef, geen blog bijhoud en behoorlijk afwezig ben bij kassa's, gesprekken, en het allergrootste nadeel: thuis.
Er zijn momenten dat ik me afvraag of dit allemaal wel zin heeft, maar me bezighouden met die vraag levert geen beter boek op. Dus ja, het heeft in mijn ogen zin. En het vraagt offers. Waarmee ik niet beweer dat het goed is wat ik doe. Het levert in ieder geval wel 2 boeken op die met man en macht eind april en eind mei klaar zijn en in het Dolfinarium komen te liggen. Niet alleen voor mij een klus, maar evengoed voor iedereen die erbij betrokken is.
Super tof dat dat kan!
En vanavond een workshop over ademhalen, want dat moet ik blijven doen. Liefst met zorg en aandacht. Even een flinke teug nemen voor de volgende onderdompeling.

uitzicht

'Zeg, heb jij het nummer van je uitgever nog?' vroeg de accountant fijntjes.
Ik zat op zijn kantoor met een boodschappentas vol administratie, ongeordende mappen, halve afspraken, enge offertes en beduimelde bonnetjes om me heen.

'Je hebt een ontzorger nodig,' was de opmerking van een vriend die ik na het bezoek om raad vroeg.
'Heb jij tijd?' vroeg ik.
'Lijkt me leuk en buitengewoon gezellig met jou, maar nee, ik heb geen tijd,' zei hij.
'Waar haal ik dan een ontzorger vandaan?' vroeg ik.
'Je uitgever?' opperde hij voorzichtig.

'Wat wil je eigenlijk bewijzen met dit hele gedoe?' vroeg een lieve vriendin.
Gosj, ja, wat wilde ik bewijzen. Ik weet het niet. Ik was voor mijn gevoel helemaal niet bezig met iets te bewijzen. Ik was alleen maar bezig voor een goed produkt te zorgen en ik dacht dat ik degene was die dat het beste zou kunnen. Gek werd ik er wel van, maar a la, ik werd wel vaker gek van dingen.

'Gaat het wel goed met je?' vroeg moedertjelief bezorgd.
'Tuurlijk wel,' hikte ik, met mijn nog brandende sigaret een nieuwe aanstekend.

'Deze reep chocola is tot eind april houdbaar. Ik bewaar hem speciaal voor jou,' schreef een schat van een oude vriend van me.
'Druk,' mailde ik. Vervolgens zat ik in totale lamgeslagenheid naar het computerscherm te staren. Denken, zweet op de kop, zuchten, rennen als een kip zonder kop van het een naar het ander.

Dus toog ik al met al 10 dagen geleden voor een gesprek naar mijn uitgever, hetgeen afgelopen donderdag beklonken is met een hernieuwde samenwerking.
En man, wat viel er toen een last van me af. Tien kilo lichter voelde het, alsof de wereld niet meer drukte, maar blies.

'Godzijdank,' zei een vriendin die op bezoek was bij een verjaardagsfeestje waarop ik me ook bevond. 'Ik maakte me oprecht zorgen over je.'

Waarmee ik maar wil aangeven dat de mensen om me heen eerder in de gaten hadden wat het beste voor me was, dan ik.
Wat was het een strijd om in te zien dat ik niet alles kan.
En wat was het moeilijk voor me om in te zien dat ik het beste functioneer als ik alleen maar creatief hoef te zijn. Dat mijn zicht vertroebelt als het om zaken gaat.
Dat mijn kracht en passie in de creatie ligt, en niet in het maken van afspraken en het regelen van cont(r)acten. Wat een geworstel was het, wat een gepeins en gedoe.

Vanaf nu weet ik precies wat een uitgever voor je doet.
Een uitgever ontzorgt, en man, wat is dat heerlijk!
Ieder zijn vak. Boeken schrijven en uitgeven zijn 2 heel verschillende dingen.
Ik ben er achter gekomen dat ik ze niet wil combineren.
Ik kan niet alles, en zeker niet op zo'n korte termijn.
Dus.

En ja, nu zijn alleen de dode lijnen er nog.
Heftige deadlines, waar veel concentratie voor nodig is.
Ik heb me verschanst in mijn atelier: brood gehaald, sap, een fles wijn, tulpjes en shampoo.
De joggingbroek ligt klaar, dikke sokken en de zelfgebreide afschuwelijk mislukte trui ook.
Ik kom voorlopig mijn atelier niet meer uit, alleen voor de hoogst noodzakelijke dingen.
Mocht u in de loop van deze week een grommend klein monstertje uit uw computer horen komen, dan zou ik dat wel eens kunnen zijn...

 

te snel voorbij

                    De sneeuw smelt
                           en ik ook

wit gezicht

   en de sneeuw maakte dat ik kon doen
alsof alles anders was,
maakte van het stomme vliegtuigbeeld
een malle hond met hangende oren
veranderde scherpe punten in zachte komma's
  
   en de vlokken die m'n capuchon raakten
werden als vanzelf
zacht tegen 't tentdoek tikkende vliegjes.
  
   en de wilde zinnen die ik in me had
bleven binnen
bang de wattige stilte te verscheuren
  
Zacht werd het
zo zacht

Ik moest zitten
schepte de stilte met mijn handen
en gaf het een gezicht

machine

Vandaag wilde ik dat ik een machine was
die werd bediend door iemand
die verstand van me had,
gewoon op mijn knopje drukte
zodat ik onverstoorbaar zou doen wat moest
totdat ik uit mocht