dinsdag 15 december 2009

SPINNEN

Of ik zin had om eens een keertje mee te gaan met spinnen.
Een uurtje maar.
Nee, zei ik.
Dus kreeg ik drie minuten later een fietsbroek met ingelegde pamper te leen en moest ik mee naar het fitnesscentrum.
Het fitnesscentrum ja.
Of ik iets vriendelijker kon kijken, was het verzoek van vriend.
Nee, zei ik.
In het fitnesscentrum moest ik op een fiets zonder echte wielen. Toch was het een fiets, met op de middenstang een draaiknop met een plusje en een minnetje en in kees of iemurdjunzie kon je er bij wijze van rem op drukken.

De trappers gingen keihard in de rondte en daar moesten mijn benen aan mee doen, maar dat wilden ze niet, dus vlogen ze er af en dat was best een rotgevoel. Mijn benen zijn namelijk heel lang en hebben de neiging alle kanten op te vliegen als ze gelanceerd worden.
Of het allemaal een beetje lukte met het nieuwe vrouwtje, vroeg de trainer me. Krulletjes, kuiten, conditie, prettige stem.
Tuurlijk, hijgde ik met een waas voor de ogen en liters schuim rondom mijn mond.
Maar hee, ik liet me niet kennen en gaf alles wat ik had. Ik fietste mijn benen van mijn lijf voor vriend en vijand, maar voornamelijk voor de trainer.
Een kwartier, en toen stortte ik zowat ter aarde.
De rest van de tijd heb ik naar adem liggen happen en waanbeelden gehad over hartmassage en de Mont Ventoux.
Of ik het leuk had gevonden, werd me gevraagd.
Nee, zei ik.
Je moet het vijf keer doen voor je weet of je het leuk vindt, werd me verteld.
Maar!
Iets in me zegt me dat ik dat al een heel klein beetje weet...

1 opmerking:

Mammalien zei

O, pijnlijk herkenbaar. Ik heb na die eerste keer een maand last gehad van ademnood (en dat had niets met de instructeur te maken!) en spierpijn. En dat was 8 jaar geleden, toen ik nog iets dunner en fitter was dan nu.
Dus eh, neuh. Dat nooit meer.