woensdag 21 oktober 2009

verwondering van de week

Mijn cursisten krijgen altijd thuisopdrachten mee naar huis en 1 terugkerende daarvan is dat ze de verwondering van de week moeten schrijven. Het is hierbij de bedoeling dat ze hun verwondering zodanig op papier zetten, dat de lezer dezelfde verwondering ervaart als de schrijver ervan. Dat valt nog niet mee en bovendien zorgt deze opdracht voor een hoop discussie. Zo vraagt menigeen zich af wat verwondering eigenlijk is, of het misschien hetzelfde is als verbazing en last but not least, of het niet meer iets is voor een dagboek. De één gaat er soepel mee om en schrijft de ene na de andere verwondering schijnbaar moeiteloos van zich af, de ander stort zich in vragen of stribbelt zelfs tegen. Dat is nieuw voor mij, dat tegenstribbelen, en dat is dan weer míjn verwondering.
Ik om mijn beurt denk dagelijks aan die opdracht. Ik kijk altijd en overal om me heen en probeer me bewust te worden van wat verwondering is en hoe ik dat het best onder woorden zou kunnen brengen. Schrijven is niet alleen een kwestie van pen en papier pakken, of je laptop zo je wilt, maar ook van om je heen kijken. Ik denk namelijk dat juist in de kleine levensdingen het grootse verpakt zit. Als je dan ook nog de juiste woorden weet te vinden om dit met anderen te kunnen delen, dan ja, dan groei je. Als schrijver, als mens, als vriend, vriendin of als cursist. En groei, dat gun ik iedereen.

2 opmerkingen:

Christa zei

ver wondering is op afstand; het tegenovergestelde van be (bij) wondering. Het eerste is stil en ingetogen; het tweede dichtbij en spontaan. Beide woorden hebben een wonder in zich. wonderlijk!

Hettie zei

Goede vraag is dat: wat is verwondering, eigenlijk? Mooie opdracht!
Ik moest denken aan het mooiste moment vorige week, wat mij ontroering, verwondering... alles tegelijk bezorgde.
In het heen-en-weerschrift van Lisa had één van de groepsleidsters beschreven dat ze een aantal voorwerpen op tafel had gelegd met verschillende eigenschappen: hard, zacht, koud, warm, wollig, etc.
Vervolgens had ze Lisa gevraagd iets zachts uit te kiezen. Lisa had er even over nagedacht en zei toen: 'mama is zacht. En lief.'
Ik heb nog nooit, nooit, nooit zó'n liefdesverklaring gekregen en poets de herinnering dagelijks even op.
:-)
liefs!